Heey mensen,

Eindelijk in Tibet! Jaren heeft Roy hier over gedroomd en nu eindelijk zitten we in de Toyota landcruiser 4500 serie's onderweg naar Lasa. Het is gek om dit te mogen mee maken het lijkt nog steeds zo ver weg, het is net alsof Roy nog dromend kijkend uit het raam van een Utrechtse stadsbus met grijze achtergrond en regen bedenkt dat hij ooit misschien in Tibet is.

Om in Tibet te mogen reizen heb je niets aan je Chinese visum, het is zelfs zo dat deze wordt geannuleerd als je Tibet in wilt vanuit Nepal. Om Tibet in te gaan zijn er maar twee routes op het moment van schrijven mogelijk. De eerste route kan via China een nationale trip over land of door de lucht waarbij je Chinese visum intakt blijft, of via Nepal met internationaal vervoer waarbij het Chinese visum wordt geannuleerd. Het is dan ook van geen enkel ander land mogelijk om Tibet binnen te treden (zowel over land als lucht). Om Tibet binnen te komen heb je in alle gevallen een groepvisum nodig, normalitair is dit een apart papier waar minimaal 2 mensen op zijn geregistreerd. In ons geval delen wij ons visum met Jessica, omdat zij precies dezelfde periode en route als ons gaat reizen! Door deze regeling moeten wij met een soort tourgroep reizen naar Lasa, dit vinden we natuurlijk niet zo leuk. De agency kan hier jammergenoeg niets aan doen, dit wordt namelijk opgelegd vanuit de Chinese overheid. De Chinese overheid wil namelijk niet dat er veel Westerse touristen naar Tibet reizen om verslag te doen van de huidige situatie in Tibet. In het verleden zijn een aantal westerse touristen verdwenen in Tibet, zij hebben gereisd met hun Chinese visum door Tibet. In hun reizen hebben zij verslag gemaakt van de huidige situatie in Tibet. Hierdoor heeft de Chineze overheid de regels erg strak aangetrokken en het land en lucht verkeer geminimaliseerd en controleerbaar gemaakt. Daardoor vliegt nu 1 vliegtuig maatschappij tussen Nepal en Tibet die de uiteindelijke prijs bepaalt van je ticket (op het moment van schrijven 295 Dollar p.p enkele reis Lasa - Kathmandu). Het is voor ons ook absoluut verboden om foto's van de Dalai Lama mee te nemen en of de vlag van Tibet te importeren. Wanneer we in Tibet zijn, is het absoluut taboe dat we spreken over de politieke en de religieuze situatie (waaronder Dalai Lama uitspreken). Dit is zo in een noten dop wat er op politiek en religieus gebied in Tibet (China) aan de hand is...

Het eerste sneeuw in Tibet onderweg naar Nyalam Vrachtwagens in bergweggetjes onderweg naar Nyalam Uitzicht naar Nyalam

Sneeuwmuren onderweg naar Nyalam Nyalam

Dag 1: Eenmaal in Tibet aangekomen moeten we eerst lang wachten (wij zijn als 1 van de eerste door de controle post) tot de hele groep gecontroleerd is. Eenmaal weer in de Toyota rijden we maar 10 minuten en stopt de kolone weer, onze gids is een aantal papieren bij de immigratie post vergeten! Na een half uur kunnen we dan eindelijk weer rijden, nog geen tien minuten later stopt de kolone van toyota's weer, omdat een aantal geparkeerde vrachtwagens in combinatie met een vrachtwagen die zich door het verkeer drukt ons tegenhouden. Nadat onze hele kolone naar achteren is gereden en er plaats is gemaakt voor de vrachtwagen, kunnen we dan eindelijk weer doorrijden. Het uitzicht wordt met de minuut mooier, we rijden nu door de bergen en sneeuwtoppen van de Himalaya...De rit is een groot indrukwekkend visueel feest, we gaan letterlijk over het dak van deze aarde!!!. Deze dag stijgen we dan ook van 600 meter naar 4000 meter boven NAP. Onze gids wordt wel zenuwachtig omdat hij het gevoel heeft dat er een sneeuwstorm aan zit te komen en hij bang is dat wij vast komen te zitten in Nyalam, dit is namelijk met de vorige tourgroep gebeurd (de gids zit bij ons samen met twee anderen, Martin en Jolanda een Zwitsers koppel, in de Toyota). Hij wil dan ook een dorpje verder stoppen dan in eerste instantie de bedoeling is. Ondertussen verliezen we een hoop tijd omdat er veel vrachtwagens zich door de kleine besneeuwde wegen proberen te drukken en onze Toyota ook! Hierbij wordt van beide kanten niet nagedacht over efficient verkeer, onze Toyota kan vaak makkelijk 150 meter eerder uitwijken, alleen uit principe weigert hij dit. Ons uitzicht wordt ook ruiger en ruiger, prachtige besneeuwde bergen en 5 meter hoge muren van sneeuw waar wij tussendoor rijden (we worden bijna omsingeld door sneeuw). Vlak voordat we bij Nyalam zijn, zit de landcruiser voor ons vast in het sneeuw naast een grote truck. Het moet er wel een keer van komen, de driver van die auto lijkt zelfs op een bepaald moment de buschauffeur aan te vallen,  hij gooit sneeuw en staat te gillen.

In de tussentijd hebben wij mooi even de kans om aan de 50cm dikke sneeuw te zitten :P! Na een half uur duwen, bikken en scheppen, zijn we weer in de oude situatie als voor dat we vast zaten. Uiteindelijk moeten de Toyota's achteruit rijden en plaatsen zich in uitwijkplaatsen (geulen in de sneeuwmuren) langs de weg zodat de vrachtwagen langs kunnen rijden. Ondertussen is het nu pikkedonker geworden, spekglad op de weg en de Toyota's hebben geen sneeuwkettingen om hun wielen. We worden wel beschermd door sneeuw muren (die zo hard als ijs zijn) langs de afgronden van de bergen, maar we moeten uiteindelijk toch echt het meest vertrouwen op onze driver. Na 20 minuten rijden, komt er plots uit het niets een yak midden op de weg naar de auto rennen. Onze driver wijkt met gemak uit voor deze yak, toch moet iedereen even zenuwachtig lachen. Deze avond komen we pas laat aan in Nyalam, we rijden dan ook niet verder naar het volgende dorp. De hele groep gaat lekker samen in een klein Chinees restaurant zitten en avond eten. Rond een uurtje of tien gaan we eindelijk slapen onder hele dikke dekens. Marieke slaapt die nacht vrijwel niet, ze voelt zich erg misselijk (zelfs nadat ze haar avondeten er weer uitgegooid heeft). Hier waren we  van tevoren allebei al bang voor en Marieke was degene die last kreeg van de eerste symptonen van Acute Hoogte Ziekte.
Op  zich is dit niet heel ernstig, alleen je voelt je erg beroerd en vaak gaat het na een aantal dagen beter, als je lichaam enigszins aan de hoogte gewend is. Officieel is het zo dat men boven de 3000 meter maar 300 meter per dag mag stijgen dmv eerst 600 meter stijgen en dan af te dalen naar 300 meter hoger dan de dag er voor. Hierdoor zou het lichaam beter kunnen aclimatiseren/wennen aan de druk verschillen op deze hoogtes. Maar zoals jullie waarschijnlijk al begrijpen gaat dat niet op in een Toyota landcruiser 4500 in de Himalaya...

Dag 2: 's Morgens voelt Marieke zich nog steeds erg beroerd.Uiteindelijk dwingt Roy Marieke tot het eten van rijstwaterpap (of zo iets), om op krachten te komen. Na onze spullen ingepakt te hebben en naar beneden gelopen te zijn, komen we er achter dat er 's nachts ingebroken is in 2 Toyota's. De eerste is de Toyota waar we de dag ervoor in gereisd hebben en de 2e is de Toyota waar wij verder in zullen reizen! Uiteindelijk blijkt dat er niets is gestolen, alleen dat de raampjes zijn ingeduwd. Alleen bij de auto waar wij in gaan zitten moet het achterruitje worden dicht getaped (we zijn gewisseld omdat de gids niet op de voorstoel samen met Roy kan zitten en in de nieuwe Toyota een achterzit is waar de gids wel comfortabel kan zitten). Het eerste deel van de rit volgen we de Bhote Koshi rivier in Tibet (dit is een klasse 5 rafting rivier in dit seizoen in Nepal, buiten dit seizoen is hij klasse 6 en dodelijk!) we stoppen ergens in een sneeuwachtig gebied waar we begroet worden door een beherderde kudde yak's. De rit is erg idyllisch, we rijden door authentieke Tibetaanse dorpjes, waar alleen Tibetaanse mensen rondlopen  met hun rode door wind verweerde wangen en hun prachtige klederdracht en overal worden we begroet met ; "Tashi dele" wat 'hallo' in het Tibetaans betekent. We hebben echt het gevoel dat we in Tibet zijn en van de Chinese invloeden merken we hier niet zo veel. We gaan deze dag ook over de eerste hoge pass Lalungla (5050 meter hoog) hierna voelt Marieke zich nog erger afgepeigerd en vermoeid als ze moet lopen, ze is extreem kortademig, als ze door haar hurken gaat om te plassen gaat ze al bijna van haar stokje! Roy heeft ondertussen ook wat last van een milde hoofdpijn. Na deze pass lunchen we. Daarna (bijna gemist als we het niet opnieuw aan onze gids hadden gevraagd) worden we begroet door; Mount Langtang 7245m, Mount Xixapangma 8013m, Mount Dorpje Lakpa 6980m, Mount Makalu 8464m, Mount Lhotse 8516m, Mount Chooyu 8201m en de Mount Everest 8848m!!! (lijkkt van dit perspectief echter een klein bergje op de achtergrond). Vervolgens moeten we over een nog hogere pass 5220m hierbij zijn meerdere mensen die zich niet goed voelen, maar het uitzicht is adembenemend mooi. Later die avond rond een uur of 5 Beijing time komen we aan in Lhatse. Marieke voelt zich moe en niet lekker en gaat daarom direct in haar bed liggen een paar andere groepsgenoten hebben hetzelfde lot.

Sneeuwig uitzicht in de ochtend naar Lhatse Tibetaanse dame onderweg naar Lhatse Langzaam wordt het droger onderweg naar Lhatse Twee dames op de foto naar Lhatse (2 yuan)

Eerste pass van rond de 5000 meter hoog Links achter zie je de Mount everest de kleine top met rook Uitzicht op de hoogste pass onderweg naar Lhatse Yaks onderweg naar Lhatse

Dag 8: Deze dag is in het teken van vroeg opstaan, ontbijten en om half acht een uur rijden naar het vliegveld. Eenmaal aangekomen bij het vliegveld gaan we door de immigratie en controleposten waarna we in een overgrote wachtzaal terecht komen. Het is duidelijk te zien dat er grote verwachtingen zijn voor dit vliegveld. Het is erg modern en redelijk groot. Het is zeker te groot als er maar 2 vluchten per week voor 26 passagiers zijn. Eenmaal in het vliegtuig, na een vertraging van 45 minuten, blijkt deze tot de nok toe vol te zijn. Het grote gros zijn Japanners, Koreanen en Chinezen in een tourgroep. Het is dan ook zeer irritant wanneer de Mount Everest in beeld komt, alle Aziaten opstaan om door een raampje van de andere zijde te turen. Na een uur durende vlucht komen we dan uiteindelijk weer aan in Kathmandu, waar we weer het gewone riedeltje door moeten. De volgende dag zullen we hier weer terug komen om te vliegen naar Delhi, maar hier over meer in het volgende verhaal.

Groetjes en liefs,

Roy en Marieke