Op de eerste dag van onze trek worden we bij ons hotel opgehaald door onze gids, Mohan. We laten bij het hotel zeker zo'n 20 kilo aan overbodig bagage achter... We nemen de toeristenbus naar Pokhara. In de meeste landen proberen we de "toeristen-dingen" te mijden, maar in dit land omarmen we het. De Maoisten hebben namelijk aangegeven dat ze toeristen nooit doelbewust slachtoffer zullen maken van hun acties en ook de rit is in een toeristenbus een stuk sneller. Op alle wegen wordt namelijk om de zoveel kilometer al het vervoer gestopt door het leger (controlepost). Iedereen moet dan uitstappen en alle bagage wordt dan gecheckt, wat de nodige vertraging oplevert. Als toerist in de toeristenbus ben je hier gelukkig van gevrijwaard.

Vrouwtje die planten draagt onderweg naar Pokhara

Uitzicht over Pokhara meer

Nogmaals uitzicht over Pokhara meer

In de middag komen we aan in Pokhara. Bij binnenkomst valt het ons meteen op dat het er zo ontzettend belegerd is. Iedere 50 meter staat er minstens een militair met zwaar geschut en er zijn 3 controleposten voordat je het centrum binnenkomt. Na wat vragen legt Mohan ons uit wat de reden hiervoor is, de koning verblijft hier momenteel! In stilte denken wij allebei hetzelfde: Zou de koning hier bij toeval verblijven? of zit hij juist hier op de meest toeristische plek in Nepal, omdat hij weet dat de Maoisten hem hier niet zo snel zullen aanvallen? De rest van de middag lummelen we een beetje rond in Pokhara en 's avonds gaan we op tijd naar bed.

We gaan in die 6 dagen wandelen ongeveer 200 kilometer afleggen, dat lijkt niet zo veel, maar aangezien het berg op en af is, schijn je er toch een behoorlijke kluif aan te kunnen hebben. De eerste paar kilometer lopen we enthousiast door. Het zonnetje schijnt en we stijgen en dalen niet al te veel. Rond het middaguur gaan we toch echt wat meer de hoogte in en Marieke wordt een beetje licht in haar hoofd. We gaan even zitten, drinken wat en Mohan biedt aan om van tas te ruilen. Zijn tas in namelijk maar een kilootje of drie. Ondanks principiele gevoelens van "wat we meenemen, dragen we zelf," gaat ze om en ruilt ze dankbaar van tas. Een uurtje later lunchen we en worden we door Mohan gewaarschuwd voor de rest van de trek van vandaag. Na de lunch gaan we voornamelijk stijgen, dit komt ons niet vreemd over...we dachten al bijna dat we die 1000 meter vanzelf omhoog zouden gaan. Het stuk naar Tikedhunga gaat redelijk, maar dan komen we bij een trap, die begint bij de voet van de berg en zoals later zullen ontdekken eindigt bij de top. Daar is onze slaapplaats in het dorpje Ulleri. Enthousiast beginnen we aan de trap, maar na een half uur zijn we kapot! Zijn we al op de helft? Nee...? Dit gaat een lange tocht naar boven worden. Het kost ons bijna twee uur om boven te komen. Tegen die tijd heeft Marieke zweetplekken tot haar navel, iets waarvan ze zich niet kan herinneren dat dit ooit eerder gebeurd is. Maar wauw, we zijn boven! Of althans zo goed als boven en wat is het uitzicht prachtig! We hebben het er op zitten, onze eerste dag trekken. Wie had dat van ons gedacht?

Uitzicht vanuit de toilet! Ezels op de berg naar Ulleri

Een bruggetje onderweg naar Ulleri Ulleri

Rodondendron bos onderweg naar Ghorapani Verwarming voor de regen naar Ghorapani

Man draagt hout onderweg naar Ghorapani Onderweg naar Ghorapani

De volgende dag gaan we op weg naar Ghorapani, ook deze dag gaan we weer zo'n 1000 meter omhoog. Marieke ruilt 's morgens vroeg al met Mohan van rugtas. Het ziet er behoorlijk bewolkt uit, dat is wel zonde van het uitzicht. We gaan lopen en we moeten weer omhoog. Na amper 5 minuten voelen we het al...druppels! Vijf maanden droogte en uitgerekend tijdens onze trek begint het te regenen! Maar de boeren zijn er blij mee. De rest van de dag ploeteren we door de regen en Roy begint op te merken dat zijn rugtas toch wel erg zwaar begint te worden. Zou een porter toch niet iets voor ons zijn? Koud en nat komen we aan in Ghorapani. Ghorapani is vlakbij de Poonhill en vanaf daar heb je een prachtig uitzicht over het Anapurna-gebergte. Als het de volgende dag helder weer is, gaat Mohan ons 's morgens vroeg wakker maken om vanaf daar de zonsopgang te bekijken.

 's Avonds zitten we lekker te drogen bij de houtkachel en daar komt ineens een redelijk normaal uitziende gast ons guesthouse binnen lopen. Hij gaat bij alle toeristen langs en zo ook bij ons. Hij is een Maoist. Hij begint zijn verhaal met " he sister! do you like Nepal?" Als je een Maoist tegenkomt als toerist is het de bedoeling dat je betaalt (zij noemen het een vrijwillige donatie), ze geven je een bonnetje waarop staat dat je betaald hebt. Dit bonnetje kan je dan de volgende keer dat je Maoist tegenkomt laten zien en dan hoef je niet nog een keer te betalen. Aangezien de Maoisten weten dat zij en de rest van Nepal voor een groot deel financieel afhankelijk zijn van de toeristen, zullen ze ons nooit doelbewust slachtoffer maken. Roy had van tevoren het idee dat een Maoist er uit zou zien als een soort fanatieke militair, maar ook hij vond dat hij er toch maar 'erg gewoontjes' uit zag.

De volgende ochtend is het eerste wat we horen als we wakker worden: stromende regen! Niets geen miezerbuitje, het komt met bakken uit de lucht. Het heeft dus geen zin om naar Poonhill te gaan, want het uitzicht zal alleen maar een wolk van mist zijn. Om een uur of negen gaan we lopen, vandaag gaan we op weg naar Tatopani. Het enige bergdorpje waar een hotspring is. De hele ochtend blijft het regenen. Vandaag gaan we echter niet berg op, maar berg af (ook weer zo'n 1000 meter). We komen er achter dat het twee nadelen heeft dat we bergaf gaan: ten eerste is langdurig bergaf gaan niet zo lekker voor je knieen, ten tweede worden in de regen onze spieren helemaal niet warm. Tegen het middag komen we aan in Sikha, we zijn dan inmiddelds door en door nat en verkleumd tot op het bot. De kachel wordt voor ons aangestoken en we drogen ons een uurtje bij het vuur. Na een uur regent het nog steeds hard en op dat moment vinden we het heel jammer dat we binnen onze trektocht niet een extra dag speling hebben, zodat we heerlijk binnen bij het vuur kunnen blijven. Ook Mohan kijkt niet echt blij als we verder moeten. Op deze zware regen heeft niemand gerekend. De rest van de middag blijft het regenen, omdat we het zo koud hebben gaan we ook heel langzaam. Om kwart over zes 's avonds begint het schemeren en we zijn nog steeds niet in Tatopani. We beginnen alle drie te dromen van de hotsprings, die zullen nu wel heerlijk warm zijn. Maar nu ineens begint het uitzicht spectaculair te worden, lange bruggen over woeste rivieren en prachtige bergen op de achtergrond. Hier worden we dan toch wel een beetje blij van en zowaar...het stopt met regenen! Nog net voordat het donker wordt, kunnen we dan toch nog wat mooie foto's maken en filmen. Echter pas om half acht 's avonds komen we in het donker aan in Tatopani. Alles is nat, van ons alle drie blijken onze waterdichte jassen niet waterdicht. dus ook onze kleding is op bepaalde plekken nat. Bij het uitpakken van onze tassen blijken veel spullen nat, ook de regenhoezen van onze tassen vonden de regen iets te heftig. Roy blij dat hij eerder op de dag al zijn electronica in een speciale water en luchtdichte (kleding) zak had gedaan. We willen onze kleding drogen bij de kachel, maar die blijken ze niet te hebben. Ook de hotsprings zijn inmiddels al dicht... Gelukkig hebben ze wel extra dekens voor ons, waar erg blij mee zijn, want alleen een natte slaapzak is ook niet alles. Moe, maar erg blij dat deze dag er op zit, gaan we slapen.

Uitzicht onderweg naar Tatopani   Dorpje onderweg naar Tatopani

Uitzicht vanaf ons Hotel op het Annapurna gebergte Mini-Tux lunchpunt onderweg naar Ghasa Waterval onderweg naar Ghasa Dorpje onderweg naar Ghasa

Rivier in Tatopani Grot vlak bij Tatopani Kippen dragers met hun kiprek voor op de rug Dakleggers onderweg naar Ghasa Vrijlopende waterbuffels naar Ghasa

De volgende ochtend is het nog steeds droog. Sterker nog als we het raam uitkijken zien we een strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Het uitzicht van Poonhill moet nu wel prachtig zijn. Als we ons bed uitstappen, merken we echter ook iets anders: SPIERPIJN! Niet een klein beetje, maar heel erg! In onze kuiten, bovenbenen en bilspieren, alles lijkt zeer te doen. We stommelen de trap af met onze geimproviseerde wandelstokken (Ja Bram, op dit moment hebben we heel veel spijt dat we jouw goede kwaliteit wandelstokken niet hebben meegenomen.) Bij het ontbijt komen we tot de conclusie dat we geen zin hebben om nog een dag heel langzaam te gaan, met zoveel spierpijn en de zware tassen. Ook Mohan onze gids loopt moeilijk, maar bij hem komt dit niet door de zware tocht van gisteren, 'maar doordat hij in het verleden op verschillen plaatsen dingen gebroken heeft o.a. zijn voet en knie en die zijn nu extra gevoelig" (Jaja.....zo weten wij er ook nog wel een paar!) Dan zet ook Roy zijn principes opzij en we besluiten een porter in te huren. Misschien zwak dat we niet meer onze eigen spullen kunnen dragen, maar we zijn nu eenmaal ongetraind. Als je het van een positief punt bekijkt, steunen we met deze beslissing de lokale economie. Vijftien minuten later wandelt Adam ons leventje binnen, een klein moslim mannetje. Met zijn hoedje en zijn hoge stemmetje lijkt hij net een bergdwergje. Maar wel een heel sterk en soepel dwergje. Met Adam die onze tassen draagt, verloopt het wandelen een stuk vlotter en met dit prachtige weer beginnen we er zowaar weer lol in te krijgen. Onderweg stoppen we diverse keren voor het maken van mooie foto's en filmpjes. Erg leuk om te zien is hoe de boeren met ossen en ploegen het land bewerken. Ook zien we hoe mensen met stro weer een dak op het huis leggen. We hebben echt het gevoel dat we eeuwen terug in de tijd zijn. Aangezien het weer nu een stuk beter is, zien we ook veel meer mensen op straat. Zo komen we een aantal keren porters tegen, die wel een stuk of 40 levende kippen op hun rug dragen. De kippen lijken wel van de wandeling te genieten. De porters lopen met deze kippen naar ver afgelegen bergdorpjes, omdat de kippen daar duurder verkocht kunnen worden. We zien zoveel mooie plaatjes op deze dag, bijna iedereen in traditionele klederdracht, de vrouwen, de monniken etc. Het enig jammere is, is dat veel mensen niet willen dat er een foto van hun gemaakt wordt en dat respecteren we. We hopen dat we met de foto's die we wel gemaakt hebben, jullie toch een goede sfeerimpressie kunnen geven.

De volgende ochtend maakt Mohan ons om zes uur wakker. We hebben een lange dag voor de boeg (alweer...) en gaan eerst een paar uur lopen voordat we gaan ontbijten. We hebben nog steeds flink spierpijn en erg snel gaat het dus niet... Onderweg zien we tig mensen die bezig zijn met het uithakken van bergwanden. Dit komt omdat ze bezig zijn met het aanleggen van een weg tussen Pokhara en Jomson. Dit is logistiek gezien heel begrijpelijk, maar wel heel zonde van die authentieke bergdorpjes die straks een stuk gemoderniseerder zullen worden. Gelukkig gaat het aanleggen van de weg heel erg langzaam, in dit tempo duurt het zeker nog 10 jaar voordat die weg af is. Deze dag hebben we geluk, doordat het (in principe) droog seizoen is, ligt de rivier voor een heel groot stuk droog. We kunnen hele stukken afsnijden door over de bodem van de rivier te lopen en wat een bijkomend voordeel is: het is heerlijk vlak! Op de bodem van de rivier zijn ook allerlei houten huisjes gebouwd en zien we wat yaks (soort koe) grazen. Een erg maf gezicht. We moeten stevig doorstappen maar om een uur zes 's avonds komen we aan in Marpha. Wauw, we hebben zeker een uur of tien gelopen vandaag. Gelukkig zit nu het grootste gedeelte erop. We hoeven nu alleen nog morgen anderhalf uur te lopen naar Jomson.

Roy en Marieke onderweg naar Marpha Twee vrouwen en hun kind bij het ontbijt onderweg naar Marpha

Sneeuwlawine gezien op de berger onderweg naar Marpha Eerste keer een gletsjer onderweg naar Marpha

Onderweg naar Jomsom Adam onze porter

Mohan onze gids voor de Jomsom trek Dorpje Jomsom mensen te paard

De volgende morgen staan we weer om een uur of zeven op. We bestellen gelijk taart, want Mohan is vandaag jarig. We ontbijten dus met taart. We willen graag dat Adam er nog bij is, omdat hij zodra we in Jomson zijn, op zoek gaat naar een nieuwe klus. De wandeling naar Jomson valt inderdaad erg mee en om een uur of elf 's ochtends zijn we er al. Maar wat moeten we nu doen? Onze vlucht gaat pas morgenochtend (de enige manier om terug te komen naar Pokhara, buitenom terug lopen...). We lummelen deze dag maar een beetje rond en 's avonds gaan we met Adam en Mohan aan de apppelbrandy, daar staat deze regio bekend om. Na drie slokken valt Marieke al in slaap, wat te verwachten is... Maar Mohan en Adam vinden dit heel grappig. Roy en Mohan komen van de alcohol flink op hun praatstoel en kletsen uren over allerlei onderwerpen.

De dag erna gaan we weer vroeg op, want we nemen het vliegtuig. Op het vliegveld krijgen we echter te horen dat de vlucht vertraagd is, door het slechte weer. Oh jee als die maar wel gaat, want vaak worden vluchten ook geannuleerd. maar gelukkig een uur later klaart het weer op en gaan we toch! Het vliegtuig waar we in gaan is net een soort speelgoedvliegtuig, zo klein en schattig. Inclusief bemanningsleden passen er precies 20 mensen in. Er is nauwelijks een onderscheid tussen de piloot en de passagiers, waardoor we zo de cockpit in kijken! dit is heel gaaf! Laag door de bergen vliegen we terug. We zien de verschillende dorpjes en de hele trek voorbij komen, waar wij zes dagen over hebben gedaan. Het vliegtuig doet er echter maar een half uur over. We genieten heel erg van deze vlucht! Om een uur of negen 's cohtends landen we weer in Pokhara en daar maken we langzaam een begin met het updaten van onze site...

Vliegveld Jomsom Ons vliegtuig in de lucht

Het vliegtuig De cockpit

Uitzicht onderweg naar Ghorapani	Marieke is aan het trekken naar Ghorapani	Trapje bij Tatopani	Uitzicht onderweg naar Ghasa
Nog een uitzicht onderweg naar Ghasa	Nog een keer Mini-Tux onderweg naar Ghasa	Uitzicht in de ochtend naar Marpha	Nog een keer uitzicht in de ochtend naar Marpha
Roy en Marieke onderweg naar Marpha	Hier gebeuren veel Landslides onderweg naar Marpha	Huisje onderweg naar Marpha	Dragers zeulen met zware lading
Mijn fotomodel onderweg naar Marpha	Nog een uitzicht richting Marpha	Uitzicht richting Marpha	Dorpje richting Marpha
Bergtoppen onderweg naar Marpha	Nog meer bergtoppen onderweg naar Marpha	Over de bodem van de rivier naar Marpha	Nog wat bergtoppen onderweg naar Marpha
Poort bij Marpha	Man en vrouw? onderweg naar Jomsom	Meisje in een winkel in Jomsom

Reacties

Eelco en Floran Geschreven door Gast op 2006-03-20 07:49:28 Hallo,    We zijn erg benieuwd of jullie nog veel van de onderlinge strijd hebben gemerkt. Want wij willen eigelijk toch ook nog naar Nepal. Momenteel zitten we in India en blijven hier tot 20 april. Dan vligen we door naar Sri Lanka om onze familie te zien. Daarna gaan we weer terug richting Azie voor Inonesie en als we dan nog tijd en geld hebben op naar Nepal en Tibet.   Misschien zien we jullie inderdaad wel ergens in India. Het zuiden is erg mmoi en relaxed. Maar het noorden schijnt intensiever te zijn. Maar dat zullen we over een week wel zien.  Misschien zien we elkaar nog wel ergens.  Laat eens wat horen over nepal;   groetjes eelco en floran

wow Geschreven door annetje op 2006-03-21 20:22:14 Wow de foto's zijn weer fantastisch vooral die sneeuwtopje en die dorpjes. En marieke als je nu niet afgevallen bent dan weet ik het ook niet meer.... of zeg je gewoon dat je niet afvalt maar je komt gewoon superslank terug    Dikke kus voor jullie allebei,   Annet

geweldig Geschreven door Gast op 2006-03-24 11:41:56 null  Nou, het wordt een gewoonte maar ik kan niet anders zeggen dan..Geweldig! Ik heb alle foto's van Nepal opgeslagen en die laat ik zien aan de Nepalezen die bij ons in het AZC zitten.  Bedankt

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer.

Powered by AkoComment 2.0!