Roy en Marieke - Nepal

Hallo allemaal,

We gaan weer verder met Nepal, onze vlucht was wat vertraagd en we komen 's avonds aan in Kathmandu. Zowel in de taxi als op straat worden we geinformeerd wat voor verschillende mogelijkheden er zijn wat betreft trekking, rafting naar Tibet gaan etc. Die avond eten we wat en besluiten we nog niets te boeken. Als we die avond na het eten teruglopen naar het hotel valt het ons voor het eerst duidelijk op, lijmsnuivende jochies van jaar of 10. Ze hangen in groepjes bij elkaar en hebben duidelijk geen plek om naar toe te gaan. Echt heel zielig, behalve hun uiterlijk zijn het eigenlijk ook geen kinderen meer; 's avonds kijken ze te wazig uit hun ogen door de lijm en als je ze overdag tegenkomt kijken ze veel te ernstig en soms te berekenend, om nog als kind over te kunnen komen...

De volgende dag gaan we de stad verkennen en bij wat verschillende toeristagency's stappen we naar binnen om wat prijzen en verhalen te vergelijken. Het wordt ons al snel duidelijk dat als we naar Tibet willen, dit ligt op een hoogte van 4000 meter, we eigenlijk eerst een trekking moeten doen om ons lichaam te acclimatiseren. Wanneer je namelijk ineens de hoogte in gaat, kan je heel erg last van hoogteziekte krijgen. Je lichaam kan moeite hebben met het zuurstof uit de lucht halen door het verlies van de luchtdruk (en niet een te kort aan zuurstof).

Okee, dan maar eerst een trek, we besluiten de Jomson-trek te boeken voor een paar dagen later, omdat deze goed geschikt zou zijn om te acclimatiseren. (Voor Roy zijn Fysio we zijn dus toch maar gaan trekken ipv raften Roy heeft dan ook vrijwel geen last meer van zijn rug!!!)

Kathmandu is een maffe stad. Als je door de stad loopt, krijg je een beetje het idee dat je honderd jaar terug de tijd in gaat. Veel smalle straatjes, weinig hoge en veel oude gebouwen. Het is heel stoffig, dit komt omdat het al ruim vijf maanden niet geregend heeft en omdat er veel onverharde wegen zijn. Op straat zijn weinig auto's, de auto's die er zijn, zijn oude minibusjes en suzuki alto's. De mensen zijn ook een bonte verzameling; je ziet veel Indiase vrouwn met prachtige sari's, heilige mannen met een soort oranje jurk aan, beschilderde gezichten en een tulband op een hoofd, ook zijn er veel mensen van Tibetaanse afkomst (gevlucht) en mensen van Chinese afkomst en zelfs veel arabische mensen (uiterlijk). Een van de hoogte punten (misschien wel de hele Thamel omgeving) is Durbar square het eerste waar wij mee worden geconfronteerd is de ingangs controle. Als je dit plein wilt oversteken (omzeilen is nogal lastig als je stad aan het verkennen bent) moet je 200 Nepalese Roepies betalen (dit rekent terug naar +/- 2,5 euro) voor 1 dag. Wel hebben we direct de mogelijkheid om onze tickets kosteloos om te zetten naar een maandpas hiervoor moesten we eerst op het plein de siteoffice vinden. In eerste instantie waren we nog niet van plan om de stad te verkennen maar kwamen toch terecht op dit plein, het is dan ook een geweldige verzameling oude gebouwen daterend van de eerste dagen Kathmandu tot honderden jaren er na. Wij hebben hier dan ook diverse uren gesleten met rondkijken en mensen opserveren.

De oudste tempel die heeft gezorgd voor de naam van Kathmandu

Huis in het Thamel district van Kathmandu

Beroemde winkelstraat in Kathmandu

Durbar
square

De grootste stupa ter wereld Banglanpur

Roy met een tikka

Nogmaals de grootste stupa

Een boeda beeld

De volgende dag gaan we naar Banglanpur in de volksmond Monkey tempel genaamd. Eerst worden we aangevallen door twee hindu monniken die een tikka op ons voorhoofd willen doen. Op zo'n zegen zeggen wij natuurlijk geen nee. Na de tikka worden de monniken heel brutaal en vragen 200 Roepies als donatie (het nationale inkomen per persoon ligt op +/- 170 dollar per jaar, 85 roepie is 1 euro) dit vonden wij dan ook heel raar! Na de monniken gingen we dan ook snel de tempel omhoog. Volgens de legende was Kathmandu ooit een meer en Banglanpur een eiland in het midden van het meer. Onderweg naar boven worden we geconfronteerd met heel veel Makaken ook wel apen, vandaar wordt deze tempel dan ook Monkey tempel genoemd vanwege de grote Makaken familie die er woont. Eenmaal boven aan gekomen worden we begroet door de grootste stoepa ter wereld (de ogen en de mond zijn het symbool voor Boeda/Sidartha), deze stupa is dan ook het nationale symbool van Nepal en zie je heel veel op foto's (en natuurlijk heeft roy er ook diverse gemaakt). De rest van de middag hebben we lekker rondgehangen in deze tempel omgeving en later zijn we weer terug gegaan naar Durbar om nog wat cultuur op te snuiven. Eenmaal terug in Durbar zijn we wat gaan slenteren in de souvenier markt, hier hebben wij het spel tijger en geit gekocht. Nadat we hem hadden gekocht kregen we eerst een uitgebreide uitleg. Maar binnen tien minuten waren wij niet meer aan het spelen maar stonden diverse Nepalezen met ons mee te spelen, uiteindelijk hebben we 2 uur zitten spelen met de mensen op het plein. Dit was een zeer aangename en leuke verassing!

Reacties

he padvinders!
Geschreven door Gast op 2006-03-19 17:38:09

Zo te lezen vermaken jullie je nog uitsptekend in het oosten! Mooie en interessante plaatjes!!! Gaaf dat jullie nu toch in Nepal zijn. Voor Nepal wordt vanuit Nederland een negatief reisadvies gegeven (vanwege rumoerige politiek ofzo??), maar vaak is dat enigszins overdreven. Als toerist heb je er vast geen last van... Hoe is het met jullie spullen? Is het een gesjouw of zijn jullie er al aan gewend?
Hier begint hoeplijk aankomende week de lente...na veel kou en sneeuw...dat hebben jullie maar mooi ontlopen.
Ben aan eht fitnessen geslagen bij fitness-first. Hele leuke sportschool met sauna etc. om weer lekker warm te worden

Genietze, groetjes van ciska