Binnen in Moritz

We wilden eigenlijk de bus nemen, maar het lukte ons niet om uit te dokteren hoe dit werkte en dus namen we maar een taxi. De taxi zette ons af in een gebied waar de wat goedkopere 'losmen' zouden zijn. We vonden het losmen 'my Moritz.' We waren de enige gasten en kregen een kamer voor 45.000 rupia. (12.000 rupia is ongeveer een euro) Later ontdekten we dat Moritz slechte reclame heeft gehad in het verleden waardoor nu de Lonely Planet slecht schrijft over Moritz. Wij persoonlijk vonden ons verblijf bij Moritz erg bijzonder omdat je hier in contact komt met de lokale bevolking. De jongens die hier werken leven ook in Moritz, ze hebben geen ander huis en slapen dan ook in het losmen. Ze zijn heel erg vriendelijk weten heel veel van Bandung en willen graag een praatje met je doen. Hierdoor leer je Bandung en de mensen veel beter kennen. De baas van deze tent is meneer Moritz, dit is een opgezette Duitser, met volgens ons een heel vriendelijk hart. Hij draait naar ons idee deze tent zonder enkele winst, meer als een liefdadigheid omdat toeristen niet of weinig naar deze losmen toe gaan door slechte notaties in de Lonely Planet.

Dit is volgens ons dan ook het gevaar van de Lonely Planet. Als je te veel naar dit boek leeft mis je de echte ervaringen. De jongens die hebben gestolen van toeristen zijn ondertussen allang ontslagen en daar moeten deze jongens onder leiden.
Het scheen dat iemand zijn mobiele telefoon en geld onbeschermd en/of in een kluisje bij Moritz had achtergelaten. Dit geeft aan dat degene die bestolen is niet begrijpt waar hij verblijft. De jongens die hier leven van een mager loontje (als ze al salaris krijgen) hebben geen huis hun eten kost bijvoorbeeld 5000 Rupia (minder dan 50 euro cent). De verleiding is dan wel heel erg groot om dergelijke zaken te stelen. Mensen die bijvoorbeeld een becak (een soort riksja) rijden hebben vaak maar 1 bezit dat is hun becak dit is dan meteen ook hun huis ze slapen hier ook in. s'Avonds laat word je ook geconfronteerd met slapende mensen op straat in hoekjes bedekt voor de regen.
Wij vinden het dan ook erg jammer als een reizigers boek als de Lonely Planet de kansen voor lokale mensen verslechterd. Wij zullen dan ook de Lonely Planet een duidelijke brief sturen om deze losmen wat meer krediet te geven dan hij nu krijgt.

Na aankomst bij ons losmen gingen we op zoek naar het internetcafe, helaas nog geen bericht van de GGD (dit kwam omdat het 0600 uur 's ochtends was in Nederland en bij ons 1200 uur). Vervolgens maar weer op jacht naar Malarone, hiervoor zijn we naar het Boromeus ziekenhuis geweest (hier is de vader van Marieke geboren). Maar ook hier kwamen we er achter dat Malarone niet in Indonesie verkocht wordt... We zijn toen maar weer terug naar het internetcafe gegaan en gelukkig we hadden een bericht terug gekregen van de GGD (dit was een antwoord op het mailtje die we hadden gestuurd in Kuala Lumpur)! Wat blijkt: we hoeven helemaal niet te slikken voor Java en Bali. Wel als we naar andere eilanden gaan, maar niet voor deze. Dit was voor ons een hele opluchting.

Het pad naar het erenveld De ingang van het erenveld

De begraafplaats en het graf van mijn overgroot vader

Die donderdag zijn we als eerst naar Pandu begraafplaats gegaan om ons respect te tonen naar mijn overgroot vader. Het was nog niet helemaal zeker dat mijn overgroot vader hier lag begraven  omdat er nog een begraafplaats is genaamd Tima Hi. Na onderzoek in het register bij Pandu bleek mijn overgroot vader tot onze grote verbazing op het ereveld te zijn begraven. Dit is een soort begraafplaats in een begraafplaats waar Nederlanders begraven zijn. Als het goed is, gaat het hier om mensen die direct of indirect iets te maken hadden met het verzet tegen Japan in Indonesie tussen 1940 en 1945. Het ereveld is een zeer surrealistische plek in Bandung het is er ontzettend goed onderhouden, heel vredig en mooi zeker als je door de entree gang de begraafplaats oploopt. Daar wordt je geconfronteerd met een veld vol graven wat zeer indrukwekkend is! Hier hebben wij uiteindelijk het graf van mijn overgrootvader gevonden.

Na het bezoek aan Pandu zijn we naar de dierentuin geweest. Dit is een hele grote dierentuin het  lijkt er alleen op dat de dierentuin niet goed onderhouden kan worden. Buiten dit heeft de dierentuin een grote verscheidenheid aan dieren van apen tot witte tijgers. We waren hier speciaal heen gegaan om Komodo's te bekijken, dit is een 2 meter lange hagedis die letterlijk jou kan opeten.

Nieuwsgierige vogel

2 meter lange komodo

De ingang van het Boromeus ziekenhuis Een oude foto van de ingang van het Boromeus Nieuwe foto van de Boromeus Kapel

Zuster Josephine hoofd van de zusters Overzicht over oost Bandung vanaf het Boromeus Oude foto van de Boromeus Kapel

Het laatste bezoek van deze dag was aan het Boromeus ziekenhuis waar Marieke haar vader is geboren. Eerst hebben we foto's gemaakt van de ingang van het Boromeus ziekenhuis ook wel Rumah (huis) Sakit (zieken) St. Boromeus. Het bleek dat het oude Boromeus niet meer 100% bestaat, maar voor een groot deel is verbouwd. De ingang en de kapel waren 1 van de weinige onderdelen van het ziekenhuis die nog in een oude staat waren achtergelaten. Dit hadden wij achterhaald na een gesprek met personeel in het Boromeus. Uiteindelijk zijn we foto's gaan maken van de Kapel en wilden de binnenkant van dit gebouw ook fotograferen. Alleen tot onze grote spijt was de kapel gesloten. Maar wij hadden het geluk dat we in gesprek raakten met een dame die daar aan het wachten was. Zij had ons uiteindelijk naar het zuster convent geleid aan de overkant. Maar ons geluk kon nog niet op, net toen wij naar binnen waren geleid en bij de ingang open werd gedaan kwam een andere zuster aanlopen! Zij sprak eerst met de twee dames (ondertussen had de vriendelijke dame haar afspraak al ontmoet) die uitlegde wat de situatie was. Deze zuster bleek de directrice (het hoofd) van de zusters te zijn, zij geeft leiding over de zusters in het Boromeus ziekenhuis. Deze mevrouw, zuster Josephine sprak vloeiend engels en wou ons begeleiden door het ziekenhuis en de kapel. Zuster Josephine had 12 jaar in Amerika gewoond en in zelfs in Nederland geweest omdat dit ziekenhuis is opgericht door een Kerkgemeenschap in Maastricht. Als eerste nam zij ons mee naar het dak van het ziekenhuis waardoor we een prachtig uitzicht over heel Bandung kregen. Verder heeft ze speciaal voor ons de kapel opengemaakt en konden we foto's maken van de binnenkant van de kapel. Na het bezoek aan de kapel liet zij ons alle oude delen die over waren gebleven van Boromeus in specifiek nog zien. Wederom een zeer unieke ervaring om zo te worden geleid door dit ziekenhuis.

Onze laatste dag in Bandung zijn we naar een vulkaan Papandayan geweest met een prive chauffeur en gids (1 van de jongens van Moritz). Eerst hadden we nog een korte stop bij het Boromeus. Daar werden we wederom vriendelijk door zuster Josephine geholpen en kregen we digitale foto's van het oude Boromeus. Na een kopje thee en een gesprek met een Nederlandse sprekende arts zijn we weer in de auto gestapt richting Papandayan.

Onderweg hadden we ook nog een korte stop gemaakt bij Sukamiskin gevangenis. Deze gevangenis is gebruikt in de tweede wereldoorlog door de japanners, in deze gevangenis was mijn overgrootvader gestorven. Bij aankomst van de gevangenis waren we meteen begonnen met filmen en foto's maken, maar binnen 5 min kwam een wachter naar buiten die ons wegstuurden omdat we een vergunning nodig hadden om foto's te maken (dit omdat Sukamisking nog steeds als gevangenis dient)!

Ingang Sukamiskin gevangenis

Rechter zijaanzicht van Sukamiskin

Panorama van Papandayan krater De jongste krater/geiser de veroorzaker van de eruptie in 2002

Een geiser . Geisers in Papandayan .

Na dit avontuur zijn we rechtstreeks naar de vulkaan gegaan wat een hele bijzondere ervaring was. In eerste instantie hadden wij helemaal niet verwacht dat vulkaan erg actief was. Maar het tegendeel bleek toen we aankwamen. We werden gegidst door 24 jarige Uman die met gemak over de krater navigeerde (zo lichtvoetig als een elf). Hij gaf ons de waarschuwing dat we niet op gele of witte plekken moesten staan en vaak zei hij "voorzichtig, voorzichtig". Dit was dan ook heel spannend en schijnbaar gevaarlijk (dit wisten we niet). Deze vulkaan had in 2002 nog een uitbarsting gehad waarbij de eerste parkeerplaats verdwenen was en een dorp was geraakt (hij vertelde ook dat er 3000 slachtoffers waren bij deze uitbarsting). In eerste instantie dachten wij dat we alleen van een afstand naar geisers konden kijken maar we kwamen tot aanraak afstand bij de geisers in de krater. Wat een geur hadden deze geisers, de mooiste omschrijving zijn rotte eieren x100. Na de meeste geisers te hebben gezien wou hij ons meenemen naar de nieuwste krater die in 2002 voor de eruptie had gezorgt. Maar zelfs hij liet de vraag bij ons of we het wel veilig genoeg vonden om er heen te gaan. In eerste instantie vond ik het wel spannend maar Marieke vond het wat te gevaarlijk omdat als het zou gaan regenen we gestrand zouden zijn bij deze krater (we moesten een sterk stromend riviertje oversteken). Na deze speciale ervaring zijn we naar de hotspring geweest en om 1800 uur kwamen we terug om lekker sate kambing te eten bij Mhadori (hier schijnt de president van indonesie te hebben gegeten zeiden de jongens bij Moritz).

De ochtend er op zijn we om 0800 in de trein gestapt naar Jogyakarta. Deze rit is 1 van de mooiere trein reizen die we hebben genomen tot nog toe. Het uitzicht is overweldigend. Je gaat over bergen (vulkanen) ziet gigantische idylische rijstvelden omringd door jungle. Marieke en ik hebben ontzettend genoten van deze trip, in de middag kwamen we aan in Jogya en zijn in gang 2 (letterlijk een gang zo wordt hij dus ook genoemd) in losmen anda voor 25000 rupia per dag geland (bij aankomst regende het zo hard dat de straatjes bijna riviertjes leken).

Treinstation Bandung Vulkanen onderweg naar Jogyakarta

Idilische uitzichten onderweg naar Jogya Kinderen op een station in een rijtje