Roy en Marieke - Indonesie

Indonesie - Bandung - Jogyakarta

Sunday, 29 January 2006

Heey allemaal,

Het vliegveld van Bandung is heel klein, binnen tien minuten na landing stonden we dan ook buiten, we waren al door de douane geweest en we hadden ook onze bagage al. Ze weten daar wel wat efficientie is!

Aangekomen op het vliegveld

Binnen in Moritz

We wilden eigenlijk de bus nemen, maar het lukte ons niet om uit te dokteren hoe dit werkte en dus namen we maar een taxi. De taxi zette ons af in een gebied waar de wat goedkopere 'losmen' zouden zijn.
We vonden het losmen 'my Moritz.' We waren de enige gasten en kregen een kamer voor 45.000 rupia. (12.000 rupia is ongeveer een euro)
Later ontdekten we dat Moritz slechte reclame heeft gehad in het verleden waardoor nu de Lonely Planet slecht schrijft over Moritz. Wij persoonlijk vonden ons verblijf bij Moritz erg bijzonder omdat je hier in contact komt met de lokale bevolking. De jongens die hier werken leven ook in Moritz, ze hebben geen ander huis en slapen dan ook in het losmen. Ze zijn heel erg vriendelijk weten heel veel van Bandung en willen graag een praatje met je doen. Hierdoor leer je Bandung en de mensen veel beter kennen. De baas van deze tent is meneer Moritz, dit is een opgezette Duitser, met volgens ons een heel vriendelijk hart. Hij draait naar ons idee deze tent zonder enkele winst, meer als een liefdadigheid omdat toeristen niet of weinig naar deze losmen toe gaan door slechte notaties in de Lonely Planet.

Dit is volgens ons dan ook het gevaar van de Lonely Planet. Als je te veel naar dit boek leeft mis je de echte ervaringen. De jongens die hebben gestolen van toeristen zijn ondertussen allang ontslagen en daar moeten deze jongens onder leiden.
Het scheen dat iemand zijn mobiele telefoon en geld onbeschermd en/of in een kluisje bij Moritz had achtergelaten. Dit geeft aan dat degene die bestolen is niet begrijpt waar hij verblijft. De jongens die hier leven van een mager loontje (als ze al salaris krijgen) hebben geen huis hun eten kost bijvoorbeeld 5000 Rupia (minder dan 50 euro cent). De verleiding is dan wel heel erg groot om dergelijke zaken te stelen. Mensen die bijvoorbeeld een becak (een soort riksja) rijden hebben vaak maar 1 bezit dat is hun becak dit is dan meteen ook hun huis ze slapen hier ook in. s'Avonds laat word je ook geconfronteerd met slapende mensen op straat in hoekjes bedekt voor de regen.
Wij vinden het dan ook erg jammer als een reizigers boek als de Lonely Planet de kansen voor lokale mensen verslechterd. Wij zullen dan ook de Lonely Planet een duidelijke brief sturen om deze losmen wat meer krediet te geven dan hij nu krijgt.

Na aankomst bij ons losmen gingen we op zoek naar het internetcafe, helaas nog geen bericht van de GGD (dit kwam omdat het 0600 uur 's ochtends was in Nederland en bij ons 1200 uur). Vervolgens maar weer op jacht naar Malarone, hiervoor zijn we naar het Boromeus ziekenhuis geweest (hier is de vader van Marieke geboren). Maar ook hier kwamen we er achter dat Malarone niet in Indonesie verkocht wordt... We zijn toen maar weer terug naar het internetcafe gegaan en gelukkig we hadden een bericht terug gekregen van de GGD (dit was een antwoord op het mailtje die we hadden gestuurd in Kuala Lumpur)! Wat blijkt: we hoeven helemaal niet te slikken voor Java en Bali. Wel als we naar andere eilanden gaan, maar niet voor deze. Dit was voor ons een hele opluchting.

De volgende dag gingen we op aanraden van de jongens bij Moritz op zoek naar de Nederlandse associatie, HPI en/of de Department (Dinas) Pariwisate. Na erg lang zoeken, diverse mensen gesproken te hebben en bijna de hele JL. Supratman te hebben afgelopen kwamen we eindelijk terecht bij Dinas Pariwisata. Van buiten zag het er heel netjes uit en van binnen leek het wel een sprong terug in de tijd. We zagen allerlei jaren vijftig bureaus, typmachines en decoratie, dit gaf een heel maf gevoel. We werden meteen met open armen heel vriendelijk geholpen door volgens ons het hoofd van deze afdeling. Hij gaf ons allerlei brochures, de yellow pages en wou ons zelfs boeken meegeven over Bandung Heritage. Hij had ons verteld dat we heel dichtbij waren en dat we naar de Society for Bandung Haritage Conservation moesten (Paguyuban Pelestarian Budaya Bandung) gaan, 5 min om de hoek. Ook bij Bandung Heritage werden we wederom met open armen ontvangen door meneer D. Nugraha. Uiteindelijk konden we allebei adressen van familie vinden in het adressenboek van 1941 van Bandung. Daarna had meneer Nugraha ons met de auto door Bandung rondgeleid om alle straten van waarschijnlijke familie te bekijken en te fotograferen. Ook heeft hij ons de ex japanse kampen (dit zijn nu gewone woonwijken), het snoephuis de jaarbeurs en vele andere gebouwen uit de Nederlandse era laten zien. Na deze ontzettend gave ervaring hebben we meneer D. Nugraha uit eten genomen naar een poffertjeshuis (dit had hij specifiek laten vallen). Na de poffertjes had meneer D. Nugraha ons heel vriendelijk bij ons Losmen (hotelletje) afgezet op de JL. Kebon Jati.

Taman Cempaka waar een tante van Roy heeft gewoond en misschien familie van Marieke

Het snoephuis de eerste in Indonesie

Het pad naar het erenveld

De ingang van het erenveld

De begraafplaats en het graf van mijn overgroot vader

Die donderdag zijn we als eerst naar Pandu begraafplaats gegaan om ons respect te tonen naar mijn overgroot vader. Het was nog niet helemaal zeker dat mijn overgroot vader hier lag begraven omdat er nog een begraafplaats is genaamd Tima Hi. Na onderzoek in het register bij Pandu bleek mijn overgroot vader tot onze grote verbazing op het ereveld te zijn begraven. Dit is een soort begraafplaats in een begraafplaats waar Nederlanders begraven zijn. Als het goed is, gaat het hier om mensen die direct of indirect iets te maken hadden met het verzet tegen Japan in Indonesie tussen 1940 en 1945. Het ereveld is een zeer surrealistische plek in Bandung het is er ontzettend goed onderhouden, heel vredig en mooi zeker als je door de entree gang de begraafplaats oploopt. Daar wordt je geconfronteerd met een veld vol graven wat zeer indrukwekkend is! Hier hebben wij uiteindelijk het graf van mijn overgrootvader gevonden.

Na het bezoek aan Pandu zijn we naar de dierentuin geweest. Dit is een hele grote dierentuin het lijkt er alleen op dat de dierentuin niet goed onderhouden kan worden. Buiten dit heeft de dierentuin een grote verscheidenheid aan dieren van apen tot witte tijgers. We waren hier speciaal heen gegaan om Komodo's te bekijken, dit is een 2 meter lange hagedis die letterlijk jou kan opeten.

Nieuwsgierige vogel

2 meter lange komodo

De ingang van het Boromeus ziekenhuis

Een oude foto van de ingang van het Boromeus

Nieuwe foto van de Boromeus Kapel

Zuster Josephine hoofd van de zusters

Overzicht over oost Bandung vanaf het Boromeus

Oude foto van de Boromeus Kapel

Het laatste bezoek van deze dag was aan het Boromeus ziekenhuis waar Marieke haar vader is geboren. Eerst hebben we foto's gemaakt van de ingang van het Boromeus ziekenhuis ook wel Rumah (huis) Sakit (zieken) St. Boromeus. Het bleek dat het oude Boromeus niet meer 100% bestaat, maar voor een groot deel is verbouwd. De ingang en de kapel waren 1 van de weinige onderdelen van het ziekenhuis die nog in een oude staat waren achtergelaten. Dit hadden wij achterhaald na een gesprek met personeel in het Boromeus.
Uiteindelijk zijn we foto's gaan maken van de Kapel en wilden de binnenkant van dit gebouw ook fotograferen. Alleen tot onze grote spijt was de kapel gesloten. Maar wij hadden het geluk dat we in gesprek raakten met een dame die daar aan het wachten was. Zij had ons uiteindelijk naar het zuster convent geleid aan de overkant. Maar ons geluk kon nog niet op, net toen wij naar binnen waren geleid en bij de ingang open werd gedaan kwam een andere zuster aanlopen! Zij sprak eerst met de twee dames (ondertussen had de vriendelijke dame haar afspraak al ontmoet) die uitlegde wat de situatie was.
Deze zuster bleek de directrice (het hoofd) van de zusters te zijn, zij geeft leiding over de zusters in het Boromeus ziekenhuis. Deze mevrouw, zuster Josephine sprak vloeiend engels en wou ons begeleiden door het ziekenhuis en de kapel. Zuster Josephine had 12 jaar in Amerika gewoond en in zelfs in Nederland geweest omdat dit ziekenhuis is opgericht door een Kerkgemeenschap in Maastricht. Als eerste nam zij ons mee naar het dak van het ziekenhuis waardoor we een prachtig uitzicht over heel Bandung kregen. Verder heeft ze speciaal voor ons de kapel opengemaakt en konden we foto's maken van de binnenkant van de kapel. Na het bezoek aan de kapel liet zij ons alle oude delen die over waren gebleven van Boromeus in specifiek nog zien. Wederom een zeer unieke ervaring om zo te worden geleid door dit ziekenhuis.

Onze laatste dag in Bandung zijn we naar een vulkaan Papandayan geweest met een prive chauffeur en gids (1 van de jongens van Moritz). Eerst hadden we nog een korte stop bij het Boromeus. Daar werden we wederom vriendelijk door zuster Josephine geholpen en kregen we digitale foto's van het oude Boromeus. Na een kopje thee en een gesprek met een Nederlandse sprekende arts zijn we weer in de auto gestapt richting Papandayan.

Onderweg hadden we ook nog een korte stop gemaakt bij Sukamiskin gevangenis. Deze gevangenis is gebruikt in de tweede wereldoorlog door de japanners, in deze gevangenis was mijn overgrootvader gestorven. Bij aankomst van de gevangenis waren we meteen begonnen met filmen en foto's maken, maar binnen 5 min kwam een wachter naar buiten die ons wegstuurden omdat we een vergunning nodig hadden om foto's te maken (dit omdat Sukamisking nog steeds als gevangenis dient)!

Ingang Sukamiskin
gevangenis

Rechter zijaanzicht van Sukamiskin

Panorama van Papandayan
krater

De jongste krater/geiser de veroorzaker van de eruptie in 2002

Een geiser
.

Geisers in Papandayan

.

Na dit avontuur zijn we rechtstreeks naar de vulkaan gegaan wat een hele bijzondere ervaring was. In eerste instantie hadden wij helemaal niet verwacht dat vulkaan erg actief was. Maar het tegendeel bleek toen we aankwamen. We werden gegidst door 24 jarige Uman die met gemak over de krater navigeerde (zo lichtvoetig als een elf). Hij gaf ons de waarschuwing dat we niet op gele of witte plekken moesten staan en vaak zei hij "voorzichtig, voorzichtig". Dit was dan ook heel spannend en schijnbaar gevaarlijk (dit wisten we niet). Deze vulkaan had in 2002 nog een uitbarsting gehad waarbij de eerste parkeerplaats verdwenen was en een dorp was geraakt (hij vertelde ook dat er 3000 slachtoffers waren bij deze uitbarsting).
In eerste instantie dachten wij dat we alleen van een afstand naar geisers konden kijken maar we kwamen tot aanraak afstand bij de geisers in de krater. Wat een geur hadden deze geisers, de mooiste omschrijving zijn rotte eieren x100. Na de meeste geisers te hebben gezien wou hij ons meenemen naar de nieuwste krater die in 2002 voor de eruptie had gezorgt. Maar zelfs hij liet de vraag bij ons of we het wel veilig genoeg vonden om er heen te gaan. In eerste instantie vond ik het wel spannend maar Marieke vond het wat te gevaarlijk omdat als het zou gaan regenen we gestrand zouden zijn bij deze krater (we moesten een sterk stromend riviertje oversteken). Na deze speciale ervaring zijn we naar de hotspring geweest en om 1800 uur kwamen we terug om lekker sate kambing te eten bij Mhadori (hier schijnt de president van indonesie te hebben gegeten zeiden de jongens bij Moritz).

De ochtend er op zijn we om 0800 in de trein gestapt naar Jogyakarta. Deze rit is 1 van de mooiere trein reizen die we hebben genomen tot nog toe. Het uitzicht is overweldigend. Je gaat over bergen (vulkanen) ziet gigantische idylische rijstvelden omringd door jungle. Marieke en ik hebben ontzettend genoten van deze trip, in de middag kwamen we aan in Jogya en zijn in gang 2 (letterlijk een gang zo wordt hij dus ook genoemd) in losmen anda voor 25000 rupia per dag geland (bij aankomst regende het zo hard dat de straatjes bijna riviertjes leken).

Treinstation
Bandung

Vulkanen onderweg naar Jogyakarta

Idilische uitzichten onderweg naar Jogya

Kinderen op een station in een rijtje

Groetjes en liefs,

Roy en Marieke

(p.s. als je ook de rest van de foto's van dit verhaal wilt bekijken druk dan onderaan het bericht op Voor het hele bericht klik hier...)
Reageer (3 Reacties)

Laatst bijgewerkt ( Monday, 30 January 2006 )

Voor het hele bericht klik hier...

Ga er maar weer even bij zitten en pak er maar wat te drinken bij, want ook deze keer is het weer een heel epistel. Inmiddels zitten we al op Bali en zijn we allebei aardig verbrand (en dat terwijl we ons echt meerdere keren goed ingesmeerd hadden!). Zo zien we maar weer dat we deze Indonesische zon toch echt niet moeten onderschatten. Maar goed een dagje uit de zon kan voor ons dus geen kwaad, wat ons een mooie gelegenheid biedt om onze verhalen op de site bij te werken.

We waren gebleven in Jogya.... De eerste nacht in Jogya werd ik heel beroerd. Ik zal jullie de details besparen, maar wat was ik blij dat we een wc in de kamer hadden! De volgende twee dagen heb ik ziek op bed gelegen, Roy haalde toen steeds voor mij 'nasi putih' wat in gewoon nederlands droge rijst betekent.

Na die twee dagen was ik gelukkig weer aardig opgekikkerd, waarschijnlijk had ik ergens iets verkeerd gegeten. Ik keek nog even hoopvol in de spiegel om te zien of er nu dan eindelijk wat "lovehandles" verdwenen waren, maar helaas Roy en ik konden niets ontdekken. We krijgen steeds meer het vermoeden dat we allebei met precies hetzelfde gewicht terugkomen als we weg zijn gegaan :'(

We gingen die maandag eerst maar eens naar Prambanan, dit zijn hele grote oude en belangrijke hindoeistische tempels. Hierbij kregen we uitleg van een nederlands sprekende gids. Ook vertelde hij het verhaal (yana) van Rama. dat was heel mooi want 's avonds zouden wij naar het Ramayana ballet gaan en nu waren we in elk geval al op de hoogte van het verhaal.
Het ballet 's avonds was heel indrukwekkend en hier hebben we dan ook erg van genoten.

Prambanan van een afstand

Het verhaal van Rama in muur carvings

Rama op de achtergrond met een demoon voorop

Rama en zijn vrouw Sinta

Ontvangsthal in de Kraton waar Beatrix ook is ontbvangen

Taman Sari het ingestorte water paleis
.

Uitkijk over Jogya vanaf Taman Sari.

Kantoor van de 9e sultan toen hij economische minister was onder Sukarno

's Middags gingen we eindelijk naar de Borobudur! Eerst hadden we nog een AirCon busrit van ruim anderhalf uur, waarin we heerlijk hebben geslapen.
Bij de Borobudur werden we overvallen door de vele verkopers. Mensen waren echt wanhopig om wat te verkopen. Ook hier merken ze de effecten van de bomaanslag in oktober goed. Er waren dan ook weinig toeristen bij de Borobudur. Eenmaal daadwerkelijk aangekomen bij de Borobudur kijken Roy en ik elkaar nog eens goed aan. Is dit het wel echt? We hadden het ons groter voorgesteld, zijn wij nu zo verpest? Of zijn we weer bij de verkeerde plek afgezet?

We besluiten er om heen te lopen en gaan dan naar boven en ja hoor: de bekende stoepa's. Okee wij zijn dus zo verpest.... maar na nog maar zo kort geleden Angkor te hebben gezien, stak het er toch wat klein tegenaf...
Maar goed toen we de Borobudur wat nauwkeuriger gingen bekijken, zagen we wat voor mooi complex het eigenlijk is, met prachtige beelden en wandbewerkingen, ook is de Borobudur in perfecte staat doordat het helemaal gerestaureerd is. Het mooist van alles is echter de locatie, het ligt tussen de tropische bossen, tussen de bergen in. Het uitzicht vanaf de Borobudur is dan ook magnifiek.

De Borobudur van een afstand

Budha in een stoepa

Uitkijk vanaf de Borobudur

Stoepa's en een budha

De volgende dag maar weer vertrokken. Het was inmiddels ook de hoogste tijd want we zaten er alweer 6 dagen. We namen de bus naar Semarang. Tijdens deze rit reden we door mooie dorpen zoals Magelang en Muntilan, hier zijn we alleen niet uitgestapt.

Toko Oen

Oude foto van Toko Oen

Roy verheugde zich hier heel erg op, want dit is het gebied waar zijn familie vandaan komt. In Semarang vonden we ook gelukkig weer vrij snel een hotel (tegenover Dibya Puri Hotel, maar hier later over). Wel naast de moskee, inmiddels zijn we dus ook zeer goed op de hoogte van alle gebedstijden.... Het is sowieso duidelijk te merken dat Indonesie, in aantallen, het grootste moslimland ter wereld is. Van de bevolking is 85% moslim
en dit betekent veel hoofdoekjes en veel moskeeen. Een aantal keer heb ik zelfs baby's met een hoofddoekje gezien....

's Avonds hebben we gegeten in " Toko Oen," dit is een heel oud restaurant (Dit restuarant zit ook in Den Haag en op de grote Pasar Malam van Den Haag). Roy zijn overgrootvader, grootvader en zijn vader hebben hier gezeten. Het is dan ook traditie geworden dat de familie hier een keer is geweest. Maar helaas hadden we geen fototoestel bij ons zodat we het niet konden vastleggen.

De volgende ochtend wilde Roy en ik weer op pad gaan, maar we besloten eerst om bij een tentje om de hoek wat er wel interessant uitzag te gaan eten. Zonder iets besteld te hebben, kregen we gelijk een stuk of acht schaaltjes met eten voor ons neus. Hier hadden we van gehoord! Wanneer dit gebeurt, hoef je alleen te betalen voor het eten wat je daadwerkelijk op eet. Ik zag een schaaltje met wat sterk leek op 'kip Madras' met een heerlijk romig sausje. Ik besloot zo'n stukje 'kip' te proberen. Echter toen ik een beetje aan het snijden en aan het proeven was, vond ik het wel al wat vreemd overkomen. Het was een beetje snotterig,maar viel tegelijkertijd wel makkelijk uit elkaar, een beetje tahoe-achtig en er zaten helemaal geen harde stukjes in.
Toch maar gevraagd of Roy ook wilde proeven, hij nam een heel klein hapje. Nee hij wist ook niet wat het was, maar we waren er inmiddels wel achter dat geen kip was. Toch maar vragen? Wat bleek het nou te zijn dat ik als ontbijt zat te eten? Koeienhersenen!
Je begrijpt mijn trek was accuut verdwenen en Roy lag natuurlijk onder de tafel van het lachen... dat het bleek dat hij koeienlong zat te eten viel volgens hem in het niets bij "die halve hersenpan" die ik al op had. Dit laatste was natuurlijk sterk overdreven, maar toch...

Ik kan echter nu wel zeggen dat ik er gelukkig niet ziek van ben geworden, dus dat mijn portie hersenen gelukkig wel goed gaar was (schrale troost). Ook ben er ik nu weer aan herinnerd dat ik bij twijfels nooit iets zomaar in mijn mond moet steken (al ziet het er nog zo lekker uit) en eerst moet verifieren wat ik nou echt op mijn bord heb liggen. Voor de goede orde: dit was de eerste en de laatste keer dat we bij dit tentje hebben gegeten.....

Koeien hersenen

Gedroogt koeien longetje

Ingang Dibya Puri

Ontvangsthal van
Dibya Puri

Linker zijaanzicht Dibya Puri

Oude foto linker zijaanzicht Dibya Puri

Vervolgens zijn we naar het'Dibya Puri Hotel' gegaan. Dit is het oudste hotel van Semarang en hier hebben ook verschillende Oltmansen verbleven. We wilden dit graag van binnen zien en misschien ook verblijven. Het hotel van binnen moet ooit eens heel imposant zijn geweest; grote zalen, statige trappen, hoge gangen etc. Het was nu echter meer vergane glorie en de kamers waren dezelfde kwaliteit van het hotel waar we nu zaten, alleen dan vijf keer zo duur. We hebben er mooie foto's gemaakt, maar we besloten om er toch maar niet te verblijven.

Daarna zijn we naar "Lawang Sewu" gegaan. 'Het gebouw met de duizend deuren',dit was het gebouw van de Nederlands Indische Spoorwegen en Roy zijn overgrootvader heeft hier nog gewerkt. Nu staat het leeg maar er was een soort van bewaker die ons wel door dit gebouw wilde gidsen.
Wat een geweldig gebouw! Zo groot en imposant en werkelijk prachtige glas in lood ramen. Zo zonde dat het leeg staat, het is een enorm complex midden in het centrum van Semarang en buiten veel afgebladderd pleisterwerk oogt het nog in goede staat. Echt zonde er zou eigenlijk een weeshuis of een ziekenhuis gemaakt van moeten worden.

Entre van Lawang
Sewu

Het Linker gebouw van de 4 van Lawang Sewu

Onze gids/bewaker van Lawang Sewu

Glas en lood bij de entre van Lawang Sewu

Vissers langs de kust van Semarang

Gedoneerd door Willem II aan Semarang

Uitzicht over Semarang vanaf de vuurtoren

De vuurtoren vanaf de kust van Semarang

De volgende dag hebben we uit veiligheid maar de allom bekende Nasi Soto Ayam (een soort kippensoep met rijst) gegeten bij pasar Johar. Vervolgens hadden we de taxi gepakt naar de haven, daar hebben we een oude vuurtoren, die door Willem II aan Semarang was gedoneerd, bekeken en beklommen. Verder heeft Roy geregeld dat we bij een vissersbootje in mochten stappen en langs de kust gingen varen. Het was een beetje een ruige tocht omdat het begon te waaien en regenen, maar het was ook erg leuk om Java eens vanaf de zee te bekijken!
Later op de middag ging het nog harder regenen en toen pas zagen we goed wat de moesson wel niet kan doen; in veel straten stond het water tot onze knieen.

's Avonds hebben we weer gegeten in "Toko Oen" en dit maal hadden we onze fotocamera wel mee! Ook kwamen we daar een andere nederlander tegen. Hij bleek een ooogarts/chirurg te zijn die nu een maand op reis was. Hij had in het verleden veel ontwikkelingswerk gedaan. Hij zag aan mijn brillenglazen gelijk wat mijn sterkte was en ik heb zo maar even advies gekregen o.a. over het laseren van mijn ogen ('hoe eerder hoe beter, want dan heb je er het langste plezier van!').

Toko Oen van binnen

Roy in Toko Oen

De plek waar het oude huis van Roy zijn opa heeft gestaan

Voetbalveld waar Roy zijn opa heeft gevoetbald

De SMP hoogst waarschijnlijk de school waar fam. heeft gezeten

Riviertje die de Jl. Sompok kruist letterlijk alles wordt hierin gedaan!

De laatste dag in Semarang hebben Roy en ik in de wijk Sompok gezocht naar familie historie.
Na lang zoeken in Sompok vonden we de plek waar het huis van zijn opa heeft gestaan, maar dat is nu helaas een parkeerplaats geworden. Ook vonden we het voetbalveldje waar zijn opa op gevoetbald heeft. Verder waren we nog op zoek naar de oude school (SMP) van zijn opa, aangezien we niet zeker waren welke school dit precies was, hebben we alle verschillende scholen die we in die wijk tegen zijn gekomen, maar gefotografeerd. Hopelijk zit de juiste school er tussen!

Daarna zijn we richting de "oudstadt" gegaan. Dit is nu de oude Nederlandse wijk en hier staan dus nog veel koloniale gebouwen. Als eerste gingen we naar de 'Komediestraat', wat nu `Cendrawasih' heet. In deze straat staat het oude Komedietheater en daar tegenover zou het oude huis, waar zijn opa jaren gewoond heeft, moeten staan. We vonden inderdaad het Komedietheater in hele goede staat, gelijk maar weer de huizen er tegenover gefotografeerd. Maar naast het gerenoveerde komedietheater stond nog een ouder ingestort en afgezet deel wat waarschijnlijk ook het theater was... Voor de zekerheid hebben we alle tegenoverliggende huizen maar gefotografeerd en de hele straat maar gefilmd. Nu hebben we als het goed is op film of foto.

Laatste stukje theater wat nog in tact is op de komediestraat

De oude schouwburg op de komediestraat

Het vervallen komedie theater anno 2006 (het dak is al ingestort)

Gereja Blenduk anno 2006

Gereja Blenduk anno 1922

Het station Semarang Tawang

Semarang Tawang station

Na erg veel tempels in China te hebben gezien verwachte we eigenlijk niet zo veel van deze tempel. Maar bij aankomst kwamen we er al snel achter dat dit een vreemde tempel is. De architectuur kwam niet echt overeen met vele andere chineze tempels die wij hadden bezocht. Uiteindelijk kwamen we er achter dat deze tempel een mix is tussen Islamitisch geloof en Taoisme.

De tempel Sam Po Kong

Vreemd draakje draakje draakje mannetje op een kip :| ???

De krater in Bromo

Busrit van Probolinggo naar Bromo, volle bus!

Vreemd landschap bij Bromo

Maar over Bali de volgende keer meer...

Bali wat een heerlijk paradijs,het heeft alle ingredienten voor een heerlijk vakantie oord voor jong en oud; zon, zee, cultuur, avontuur en een mooi uitzicht. We hadden het allebei echt nodig, zo na 4 maanden reizen door azie merkten we wel dat we erg moe werden. Daarom hadden we er ook voor gekozen om een pauze in te bouwen in Bali. Uiteindelijk waren we geland in Sanur, een strand plaats die zoals we later merkte meer voor de oudjes zijn. Het kan dan soms ook erg vervelend zijn als je het zoveelste vijfenzestig-plusser paartje, wat een overwinter tourtje heeft geboekt, al nederlands sprekend voorbij ziet komen grrrr!! Het leuke aan dit strand is dat bij het strandje van ons Hotel rond 4 uur elke dag veel Balinezen komen badderen tot een uurtje of 6, wanneer het donker wordt. Op zondag loopt het strand naast ons hotel zelfs helemaal vol (waarschijnlijk elk weekend) met Balinezen. Al met al een heerlijke plek om bij te komen na een lange tijd achter elkaar gereisd te hebben...
Een ding waar je wel erg (en soms erg vervelend kan zijn) op moet letten in Bali is de tax en service fee (vaak vraagt men 10% tax en 5% service fee) dit wordt pas aan het eind bij de rekening opgeteld en het wordt niet altijd even duidelijk aangegeven dat men dit hanteert.
Zo aan het eind van onze rit kunnen we zeggen dat Java en Bali lijden onder de bomaanslagen van de laatste tijd. Ook begreep ik uit de gesprekken met Balinezen dat de bezoeken en daarmee de inkomsten van Bali met 20 tot 25% gedaald waren. Dit zijn aanzienlijke bedragen hierdoor worden mensen gekort op hun werkdagen en/of uren en soms zelfs ontslagen. In Bali merk je zelfs dat er een soort afkeer bestaat naar Javanen vanwege de aanslagen (al ligt een langer verleden hier in het verlengde van). Dit was vooral te merken aan de controle bij het binnenkomst van Bali. Alle Indonesiers stapte uit de bus voor controle, wij hadden gehoord van een Javaan dat zij maar maximaal 2 weken aaneengesloten mogen verblijven in Bali...
Hieruit kan je toch echt opmaken dat Indonesie bestaat uit verschillende eilanden met verschillende culturen (bijvoorbeeld Java grotendeels Islamitisch en Bali grotendeels Hindu). Maar deze verschillen maken Indonesie ook mooi en interesant.
Voor ons was Indonesie dan ook heel fijn en anders dan andere landen om doorheen te reizen. Dit komt natuurlijk omdat wij allebei roots in Indonesie hebben en daarom anders tegen dingen aankijken. Het heeft ons ook de mogelijkheid gegeven om meer van het land te zien dan je normaal zou zien. Het geeft ons dan ook een heel fijn en speciaal gevoel om Indonesie bezocht te hebben, maar het is er ook 1 van verdrietigheid. Het is echt te merken dat het slecht gaat met Indonesie veel mensen zijn arm en leven dus onder de armoede grens (dit getal ligt hoogstwaarschijnlijk ergens rond de 100 miljoen mensen). Met arm wordt bedoeld: mensen die letterlijk geen dak boven hun hoofd hebben, mensen die op straat moeten slapen en vaak geen eten hebben. Dit doet je pijn in het hart, soms hoor je zelfs geluiden dat men de Nederlanders weer graag terug zou zien...

Uitzicht vanaf het Hotel bij aankomst

Maar we waren gebleven bij de busrit naar Bali Denpasar. Wat een rit hadden we ons laten verkopen, voor 11 uur sardientje spelen in een ongekoeld blik. Dat houdt in 3 stoelen rechts 2 links en net genoeg ruimte voor een indisch mannetje, maar voor ons echt te klein! Al met al was na 8 uur rijden de bus om 3 uur 's nachts aangekomen bij de boot naar Bali. Op de boot hadden we een korte verademing op het dak om 45 minuten later te verstikken in uitlaatgassen terwijl we aan het wachten waren tot de bus uit de boot mocht. Het werdt zelfs zo erg dat Marieke haar avondeten voor de tweede keer zag langskomen... Uiteindelijk kwamen we om 6 uur s'ochtends aan in Denpasar. Eenmaal uitgestapt werden we aangevallen door de lokale taxi en bemo mafia. Uit protest en omdat we een beetje moe waren liepen we uiteindelijk naar de Taxi die niet stond te gillen. Om 7 uur s'ochtends kwamen we aan in ons Hotel aan het strand "Ananda beach inn" (voor de liefhebber we kregen na wat onderhandelen een nette Fan kamer voor Rp 80000,- per dag).
De rest van deze dag stond in het teken van bijkomen van de trip van Probolingo naar Bali.

De volgende dag ben ik op zoek gegaan naar een houtbewerker die lijsten voor onze schilderijen uit China kon maken. In Yangshuo hadden we drie schilderijen gekocht en er niet bij nagedacht dat de lijsten in Nederland net zo duur zouden zijn als de doeken. Uiteindelijk ben ik op aanraden van de jongens bij het hotel naar een houtsbewerker twee straten verderop gegaan. Hiervoor had ik mij al georienteerd bij een andere houtbewerker die mij ook een richtprijs had gegeven. Met de richtprijzen en mijn eigen ontwerpen ben ik die ochtend gaan kletsen met de desbetreffende houtbewerker van het Hotel. Hij kon mij duidelijk meer materialen laten zien en gaf meer het gevoel dat hij wist waar hij over sprak dan de vorige houtbewerker. Na de hele ochtend diverse houtsoorten en ontwerpen te hebben besproken (en overlegt te hebben met Marieke bij het Hotel) waren we tot een prijs en materiaal gekomen. De eerste lijst zou uiteindelijk op zichzelf alleen al 7 kilo gaan wegen (foei gemaakt van hardhout) en de andere 2 lijsten maar 2 kilo (deze waren dan ook een stuk goedkoper).

De dag erop was alleen in het teken van sate kambing, zon, zee en strand. De vierde dag zijn we de hele dag bezig geweest met het verhaal en de foto's uit te zoeken voor de internet pagina (zie voorgaande verhaal)!

Marieke in de zee

Uitzicht over het strand

Lekker eten!

De katamaran

Vissen aan het panieken door dolfijnen

Net de dolfijn gemist op de foto :(

Optillen die katamaran :P

De vijfde dag zijn we gaan katamaran varen langs de kust en rond Sanur. Dit was een geweldige en heerlijke ervaring. Tot ons grote geluk (dit is niet het gebied waar ze verblijven dat is meer in het noorden van Bali - Lovina beach) kwamen we dolfijnen tegen die aan het jagen waren op vis. Je zag letterlijk honderden vissen boven het water springen. In eerste instantie dacht ik dat het een haai was en Marieke en de bestuurder (kaptein) geloofde mij eerst niet! Maar nadat de vin voor de tweede keer uit het water kwam waren we er het allemaal over eens dat het een haai was. Later hadden we met joep en jet gekletst over het internet en kwamen we er achter dat het dolfijnen waren. Dit komt omdat dolfijnen even boven water komen (soms springend zoals Flipper) en een haai voor langere tijd bij het wateroppervlak blijft zwemmen (ala Jaws). De bestuurder (kaptein) was wel even teleurgesteld dat hij zijn visnet niet had meegenomen omdat er ontzettend veel vissen bij het wateroppervlak kwamen!

Dag zes zijn we gaan snorkelen Marieke keek hier een beetje tegenop omdat ze lenzen heeft en misschien hierdoor niet volledig van het snorkelen zou kunnen genieten. Ten tweede is het regenseizoen, hierdoor kan het zeewater heel erg troebel zijn en zou je misschien helemaal niets kunnen zien. Uiteindelijk hebben we allebei heerlijk genoten van het koraal en tropische vissen! Dit hadden wij niet verwacht en waren hier dan ook aangenaam door verrast. Tot ons geluk hadden we een onderwater camera bij ons en hebben dan ook diverse foto's gemaakt van tropische vissen en koraal. Marieke had onderwater een paarse waterslang gezien, later bleek deze nog gevaarlijk te zijn ook! Roy die vermaakte zich met vissen met rare gezichten en foto's maken van de flora en fauna en de tropische vissen. Na het snorkelen zijn we naar Denpasar gegaan (de grote stad van Bali) en gaan shoppen in pasar Badung en Kumbasari, ik heb hier 1 ding op te zeggen ik denk dat menig persoon thuis zich hier helemaal stijf zou kopen aan spullen...

Wij gaan snorkelen :D

Visje aan het eten

Nog meer visjes

Roy aan het duiken

Ons bootje

Roy is even naar boven geklomen bij de waterval

Roy en Marieke beneden bij de waterval

Lekker aan het raften

Uitzicht aan het eind van het raften

Dag zeven zijn we gaan raften, in eerste instantie konden wij ons hier geen voorstelling van maken. Marieke leek dit een hele leuke ervaring, tegelijkertijd was dit een mooie gelegenheid om de binnenlanden van Bali te bekijken ipv Sanur beach. Wederom werden we aangenaam verrast!
In eerste instantie hadden we heel Sanur afgeshopt en werden prijzen van 45, 65 en zelfs 100 dollar gevraagt. Tot ons geluk vonden we een klein shopje waar we tickets voor het raften met wat onderhandelen konden krijgen voor Rp 200000,- (Rp 11000,- is een euro). Uiteindelijk bleken we de beste rivier geboekt te hebben, een klasse 4 wildwater rivier. De hele rafting rit duurde maar liefst 2,5 uur met een geweldig uitzicht, midden in de rit hadden we zelfs een stop bij een waterval. Uiteindelijk bleek de rit niet helemaal zonder gevaar! Onderweg waren we getuige van 2 kleine ongelukken 1 daarvan was een val van 2 meter waarin de bestuurder/gids zich had verwond. In het tweede geval was de boot omgedraaid en 1 van de inzittenden lag in een soort shock te panieken in het water waarbij de bestuurder/gids haar stevig vasthield. Vijf minuten later ging ze weer lachend verder met een grote blauwe plek. Het bleek maar dat deze rivier niet zomaar klasse vier was, want 2 minuten later lag iedereen behalve ik uit de boot in het water te spartelen ;-). Uiteindelijk was er niets aan de hand maar geeft het toch aan dat je respect moet hebben voor deze rivier. Na de inclusieve lunch en de 1,5 uur durende rit terug hebben we de rest van de dag lekker gerelaxed.

Dag acht hebben we de lijsten opgehaald deze waren zwaarder dan wij in eerste instantie hadden gedacht. Het ontwerp is niet helemaal geworden wat ik wilde, maar goed ze zagen er mooi uit, ik had natuurlijk weer een lastig ontwerp wat niet lekker strookte met het hout. Nadat we de lijsten hadden opgehaald hebben we deze direct verzonden met de post naar Nederland en zullen ze hoogst waarschijnlijk over 2 maanden arriveren. Toen wij terugkwamen bij ons hotel werden we verrast door ceremonie aan het strandje waarbij honderden Balinezen in de schaduw op het strand zaten. Het bleek dat dit 2x per jaar wordt gehouden door elk dorp apart. Wij hadden hier een uurtje gezeten en zijn toen weg gegaan, later hoorde wij dat ze een geit en vogels in de zee hadden geofferd (alhoewel dit niet zichtbaar was voor de mensen).

De grote lijst
van 7 Kg.

6 Maandse ceremonie aan het strand

De Balinezen die zitten te wachten op het offer

Offers voor
de goden

De laatste echte dag van verblijf hebben we nog genoten van het heerlijke weer en strand en de dag erop zijn we in het vliegtuig gesprongen naar Maleisie - Kuala Lumpur. Maar hier gaan we de volgende keer over schrijven...

Roy en Marieke

(p.s. als je ook de rest van de foto's wilt bekijken druk dan onderaan het bericht op Voor het hele bericht klik hier...)

Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.