Roy en Marieke - Sri Lanka

Sri Lanka - Unawatuna - Galle

Sunday, 07 May 2006

Hallo allemaal,

Denk aan de film "the Blue Lagoon," aan palmbomen, witte zandstranden, turquoise zeewater en aan prachtig zomerweer met een strak blauwe lucht en dan komt dat beeld wat je nu hebt waarschijnlijk aardig in de buurt van waar wij nu zitten.
Sri Lanka en dan met name de plek waar wij nu zitten, Unawatuna, is in een woord: paradijselijk.De mensen zijn hier heel vriendelijk en het eten is erg lekker, dit is voor ons de perfecte plek om nog een aantal weken heerlijk te relaxen voordat we terug gaan naar Nederland.

Vanuit Chennai (Madras) pakken we het vliegtuig naar Colombo. Voordat we weg gingen, hebben we nog even de internetsite van het ministerie van buitenlandse zaken gecheckt om te kijken of het reisadvies wat betreft Sri Lanka gewijzigd was. Maar nee: "het zuiden is veilig, maar men dient vanwege dreiging van terroristische aanslagen het openbaar vervoer, zoals bussen en treinen, te vermijden." Om dit advies na te kunnen leven, zijn we dus min of meer gedwongen om al het vervoer per taxi te doen.

Unawatuna beach

Uitzicht vanaf het Hotel

Unawatuna zonsondergang

Nog meer uitzicht over het strand

Marieke bij zonsondergang bij een rif van Unawatuna

Vissers aan het strand van Unawatuna

Uitzicht vanaf ons balkon bij de kamer

Nog een mooie
zonsondergang

Op het vliegveld van Colombo informeren we dan ook naar de prijs voor een taxi naar Unawatuna, dit is een plekje op ongeveer het meest zuidelijke puntje van Sri lanka, volgens de kaart ligt dit ongeveer 130 km van het vliegveld vandaan. Een taxi kost ruim 40 euro! Slik, dit komt weer aardig in de buurt van Europese prijzen.... We leren dan ook snel dat Sri Lanka een stuk duurder is dan alle andere Aziatische landen (behalve Singapore) waar we zijn geweest.

Het verkeer gaat erg langzaam en we doen er dan ook ruim 4 en een half uur over om in Unawatuna aan te komen. We rijden het grootste gedeelte langs de kust en we zien veel kale stukken, wat half ingestorte huisjes en een aantal hele nieuwe gebouwen, maar we denken hier eigenlijk niet al te veel bij na. Totdat onze chauffeur wijst na een ingestort huisje en zegt: "Tsunami." Het dringt dan pas tot ons door dat we door een gebied rijden waar de gevolgen van de tsunami nog duidelijk zichtbaar zijn. Daar worden we dan toch weer even stil van.

Het is al donker als we arriveren en we settelen ons dan ook al vrij snel in de eerste betaalbare kamer die we kunnen vinden. Morgen gaan we wel kamer shoppen.
De volgende dag kunnen we al snel een goede deal regelen bij "the Peacock" dit is een guesthouse met restaurant op het strand. Vanuit je kamer zie je letterlijk de zee.

Na deze dag, smelten voor ons alle dagen min of meer een beetje samen. De meeste dagen slapen we uit, ontbijten we wat en daarna gaan we op het strand liggen. Soms gaan we erop uit en bezoeken dan de paar winkeltjes die Unawatuna rijk is.

Op het strand komen er af en toe mensen langs die je wat willen verkopen. Er is een oude man met een kunstbeen, die wat lelijke armbandjes probeert te slijten, maar die niemand koopt. Hij zweet zich rot, maar blijft heel vriendelijk naar ieder nieuwe potentiele klant toe. We kunnen het niet over ons hart verkrijgen om niets bij hem te kopen en Marieke kiest dus maar de minst lelijke armband uit.
In een paar dagen kopen we dus verschillende mooie en minder mooie dingen. Maar waar we de lokale economie wel goed mee steunen.

De mensen hier zijn zo arm, verschillende mensen die we gesproken hebben, hadden eerst een winkeltje maar hebben nu niets meer en lopen daarom met die paar spullen die ze hebben over het strand te sjouwen. Sommige mensen hebben zulke armzalige spulletjes bij zich, dat je ook weet dat ze het geld niet hebben om iets meer te investeren zodat ze wat 'fatsoenlijkere' dingen kunnen verkopen, maar dat ze te trots zijn om te bedelen.

Het Hotel Peacock

Ons hotel aan het strand

Nog meer strand

Nog een strand foto

Nederlands fort in Galle

Een Nederlands huis in het fort van Galle

Oud kolonische straat in het fort van Galle

Point Utrecht Bastion

De Leyn baan straat in het fort van Galle

Het VOC schild in het fort van Galle

In Sri Lanka zijn de mensen bovenal heel vriendelijk. Dit gecombineerd met dat sommige verkopers echt wanhopig zijn om iets te verkopen, waardoor ze veel dingen zelfs onder de kostprijs willen verkopen, zorgt ervoor dat wij iedere keer wat kopen en vaak maar een beetje meer betalen, zodat we zeker weten dat er winst is gemaakt.... Na ruim een half jaar reizen hebben we er nog steeds een hekel aan om de minimale prijs te betalen. We hebben al geen vrijwilligerswerk gedaan, het minste wat we kunnen doen is overal de lokale economie steunen en de mensen daar een goede dag bezorgen.

Deze week zijn we ook naar Galle geweest. Dit is een plaatsje 6 km verderop. Sri Lanka is in de 17e en 18e eeuw een Nederlandse kolonie geweest en daarvan zijn de gevolgen in dit gebied nog duidelijk merkbaar. Zo staat er langs de kust van Galle nog steeds een heel groot degelijk Nederlands fort, wat nog steeds gebruikt wordt. Dit fort heeft Galle ook beschermd tegen de tsunami waardoor Galle hier nauwelijks last van heeft gehad. In het fort komt je ook op verschillende plekken het VOC-teken tegen (Verenigde Oostindische Companie). Dit fort was namelijk een handelsfort van de VOC.

Wat ook grappig is, is dat er in Galle nog veel dingen een Nederlandse naam hebben; zo hebben we over de zee gekeken vanaf "Point Utrecht Bastion" en gewandeld over de "Leynbaan." Verder passeerden we hotelletjes en restaurantjes met namen als "Nooitgedacht" en "Weltevree."

Verder zijn we een keer naar een strandfeest geweest en doen we ons te goed aan garnalen, botervis, inktvis, krab en wat de zeekeuken nog meer rijk is.

Morgen gaan we 4 dagen op een tripje om nog wat meer van het eiland te bekijken. Maar hierover schrijven we volgende week weer.

Groetjes en Liefs,

Roy en Marieke

Party on the beach!

(p.s. als je ook de rest van de foto's wilt bekijken druk dan onderaan het bericht op Voor het hele bericht klik hier...)
Reageer (7 Reacties)

Laatst bijgewerkt ( Sunday, 07 May 2006 )

Voor het hele bericht klik hier...

Ondertussen zijn we al weer terug van de korte trip door Sri Lanka. De plekken die we hadden bezocht waren echt geweldig, jammer genoeg was het reizen met onze chauffeur tenen krommend. Ook hebben we nu meer van de schokkende effecten van de Tsunami gezien in Sri Lanka. Wij leren nu dat de na effecten in Sri Lanka vrij ernstig zijn. Wij hoorde voor het eerst dat een land economische groei vertoond na een grootschalige ramp. Het blijkt dat na het intreden van de UN en de fondsen, Sri Lanka een enorme economische boost heeft gekregen die er voor zorgt dat alle prijzen bijna verdriedubbeld zijn. Ook horen we van Nederlanders die hier wonen en getrouwd zijn met Sri Lankezen dat de corruptie de geldstromen naar verkeerde plaatsen heeft gestuurd. In Unawatuna waar wij verblijven is bijvoorbeeld geen geld van de fondsen terecht gekomen, iedereen heeft het op zichzelf moeten doen hier. Wel hebben de ministers van Sri Lanka binnen een week na de ramp nieuwe Mercedes benzen gekregen (in totaal 44 stuks), wat natuurlijk heel belangrijk is! Dit is een vreemde situatie die we niet goed kunnen doorgronden. Ook horen we van andere vrijwilligers de ergernissen van de uitbundige rijkheidvertoon van de UN. Het schijnt dat er voor de UN een heel leger aan nieuwe 4wd Toyota's aangeschaft is voor het personeel! Dit terwijl er mensen lagen te creperen van de honger zonder onderdak langs de kustlijn! Maar niet alleen de mensen aan de kust hebben geleden ook de mensen in de binnenlanden van Sri Lanka hebben geleden. Omdat na de ramp de hele toeristenindustrie stagneerde tot een totale stop van inkomsten. Zelfs nu met de aanslagen is het hier volgens de lokalen een stuk rustiger dan het zou moeten zijn. Over het algemeen komen momenteel dan ook alleen de mensen die al vaker in Sri Lanka zijn geweest (vooral Nederlanders). Unawatuna is voor ons de eerste keer dat we langer dan een week ergens verblijven. Hierdoor worden de relaties met het personeel en de inwoners in de omgeving steeds persoonlijker.

Een verwoest tsunami huis

Yala beach resort

Monniken aan het vissen

Idyllische foto

Onderweg naar Tissamaharama

Boedha +/-45m in een Boedisten klooster onderweg naar Tissamaharama

Zo leven mensen nu langs het strand

Prachtige zons ondergang in Tissamaharama

Stupa in
Tissamaharama

Heilige boom in een boedisten klooster

Maar terugkomend op onze vierdaagse racetrip door Sri Lanka. De eerste dag begon erg interessant, onze chauffeur wilde ons bij een restaurant brengen waar we 3 euro voor een broodje moesten betalen :|. Wij vroegen hem natuurlijk vriendelijk of hij niet misschien een beter restaurantje kende voor een redelijkere prijs... Na aandringen en wat moeilijk doen en een nors kijkende chauffeur kon het dan (deze man had een uitdrukking die constante saggo uitstraalde). Uiteindelijk kwamen we bij een klein restaurantje net naast een klif bij de zee. De prijzen waren hier een stuk beter dan ervoor en we bestelde dan maar ook meteen een lekker maal. Tot onze grote schrik kwam de chauffeur bij ons zitten en zei iets tegen het personeel waardoor we 1 schaal kregen waar hij ook van mee at en een cola op onze rekening bestelde! Je kunt je natuurlijk voorstellen dat wij hier een beetje geïrriteerd van raakte na een rijkelijke behandeling in andere landen (achteraf bedachten we ons, de chauffeur at gratis mee daarom konden wij niet alles bestellen van het menu). We waren dan ook niet onder de indruk en na wat gemor met de rekening en geweigerd te hebben zijn drinken te betalen konden we eindelijk weer verder!
Voor de duidelijkheid: we hadden vooraf extra betaald zodat wij niet verantwoordelijk zouden zijn voor de maaltijden en de accommodatie van onze chauffeur.
Eind die dag kwamen we dan eindelijk aan in Tissamaharama hier begon het feest wederom met onze chauffeur. Ondertussen was Roy al erg geërgerd door zijn houding, maar dit werd verergerd nadat hij ons probeerde te brengen bij 3 dure hotels die c.a. 40 dollar per nacht koste. Uiteindelijk hebben we hem gedwongen naar een hotel te rijden die wij uit de LP hadden getrokken. Dit was een voortreffelijke keus, de chauffeur had slechte accommodatie en keek ongelukkig en wij hadden een heerlijk kamer met warme douche en alle Sri Lankese luxes. Daarna bezochten we nog een bijzondere stoepa en bekeken een geweldige zonsondergang waarna we heerlijk gingen dineren.

De volgende ochtend waren wij al weer om 4:45 ’s ochtends aangekleed en wel aan koffie, we gingen namelijk om 5:30 op safari in Yala national park block 1. In één woord geweldig! we hebben hier meer wilde dieren samen gezien dan in de hele reis ervoor. Een groep wilde olifanten met een jong, diverse vogels van hornbills tot honeybirds, krokodillen, herten, coyotes, wilde zwijnen, een luipaard luierend in een boom, waterbuffels, varanen en nog veel meer! Na deze grote sensatie vroegen onze gidsen of we een tsunami getroffen hotel wilden zien. Wij waren natuurlijk heel nieuwsgierig en zijn hier naartoe gereden over een zandpad. Wat een ravage of beter gezegd wat vlak. Laten we het zo verwoorden er waren 170 kamers met 100 gasten, geen heeft het overleeft (dit wordt nog confronterender als kleding schoenen nog rondslingeren)!
Na deze sidetour zijn we vertrokken naar Nuwara Eliya. Wat was dit een fascinerende tocht, thee velden zo groot! En hele valleien vol met mensen in werksituaties die eigenlijk niet door de beugel kunnen, maar goed er rijdt natuurlijk wel een dikke witte Toyota 4wd van de UN toevallig voor ons (hoe ironisch).

Olifant Yala N. park

Coyote Yala
N. park

Aapjes Yala N. park

De harde realiteit van de tsunami

Uitzicht onderweg naar Nuwara Eliya

Mist formaties onderweg op de Horton planes

Thee plantages

Roy bij
worlds end

Mooie waterval

Mini-tux
Salamander

Die nacht slapen we in een mooi hotel tussen de theeplantages. Oeh wat is het hier koud rond de 15 tot 20 graden! We zijn wel weer 2 km boven het zee niveau het is dan ook logisch dat het hier een stuk kouder is (zou het nou ook zo in Nederland zijn?). De volgende ochtend vertrekken we wederom om 5:30 naar worlds end in de Horton plains. Wat een idyllische rit, het natuurlijk geweld was weer overweldigend, van mooie bergen tot mist formaties, na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het startpunt van de trek route. De trek route bracht ons door drassige natuurpaden langs een waterval en als klap op de vuurpijl konden we om 9 uur ’s ochtends naar beneden kijken van worlds end (dit is een klif van 1 km recht naar beneden). Na de little worlds end vertrekken we weer naar de auto om 6 uur te zitten naar Sigiriya. Ondertussen probeert onze chauffeur natuurlijk ons met man en macht in allerlei tenten te manuvreren waar hij commissie verdient maar we hadden er allebei geen trek in. Na een hotel gevonden te hebben gingen we snel dineren en lekker slapen omdat we de volgende ochtend weer vroeg op moesten.

Fresco III achter de schermen

Onze laatste week in Unawatuna was erg relaxed alhoewel we wel steeds meer mensen tegenkwamen die hun verhaal vertelde. Het ene verhaal is nog triester dan het ander, vooral die van de baas van ons hotel trok ons aan. Maar we hadden natuurlijk ook leuke gesprekken met de mensen, voornamelijk met ons houtsnijder mannetje. Hij kwam elke dag langs en vertelde ons de nieuwtjes van de dag en wij natuurlijk ook. Eén van de laatste dagen heeft hij ons zelfs een cadeautje gegeven!
Verder had Roy onze kokosnoten boef nog een beetje gepest omdat hij met 30 roepies (c.a. 25 euro centen) ervandoor ging zonder het wisselgeld terug te geven (natuurlijk niet te erg omdat hij een kapmes had en wij niet).
De laatste avond hebben we genoten van 1 kilo kreeft, voor het eerst waren wij weer helemaal netjes opgedost om die nacht nog te vertrekken naar het vliegveld (3 uur ‘s ochtends). De rit naar het vliegveld duurde naar ons gevoel erg kort (realistisch deden we over +/- 100 Km 4 uur). Eenmaal aangekomen begon voor ons de lange/korte reis terug naar Nederland. Het gevoel dat we al die laatste week met ons mee droegen is slecht te beschrijven. Het beste is misschien blijdschap en teleurstelling gemixt in één. Maar dat schrijven we in het volgende stuk.

Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.