Hallo allemaal,

De trekking naar Jomson.... Wat moeten we ons nu precies bij een trekking in de Himalaya voorstellen? We hebben aangegeven dat we geen enkele trek-ervaring hebben, maar dat is geen enkel probleem (volgens de agency). We kijken een aantal keren bezorgd naar de hoogtekaart en komen tot de conclusie dat we op een aantal dagen wel 1000 meter zullen stijgen! Dat is toch heel zwaar? Maar volgens de agency valt het allemaal heel erg mee.

We pakken onze tas in en proberen deze zo licht mogelijk te maken, aangezien we alles zelf moeten dragen. We hebben alleen een gids en geen porter (iemand die al je spullen draagt). Alle electronica moet echter mee, want dat durven we niet voor negen dagen in het hotel achter te laten. Ook moeten de slaapzakken en de EHBO-kit mee. Uiteindelijk heeft Marieke een tas van een kilo of zeven en die van Roy is nog wat zwaarder.

 's Avonds zitten we lekker te drogen bij de houtkachel en daar komt ineens een redelijk normaal uitziende gast ons guesthouse binnen lopen. Hij gaat bij alle toeristen langs en zo ook bij ons. Hij is een Maoist. Hij begint zijn verhaal met " he sister! do you like Nepal?" Als je een Maoist tegenkomt als toerist is het de bedoeling dat je betaalt (zij noemen het een vrijwillige donatie), ze geven je een bonnetje waarop staat dat je betaald hebt. Dit bonnetje kan je dan de volgende keer dat je Maoist tegenkomt laten zien en dan hoef je niet nog een keer te betalen. Aangezien de Maoisten weten dat zij en de rest van Nepal voor een groot deel financieel afhankelijk zijn van de toeristen, zullen ze ons nooit doelbewust slachtoffer maken. Roy had van tevoren het idee dat een Maoist er uit zou zien als een soort fanatieke militair, maar ook hij vond dat hij er toch maar 'erg gewoontjes' uit zag.

De volgende ochtend is het eerste wat we horen als we wakker worden: stromende regen! Niets geen miezerbuitje, het komt met bakken uit de lucht. Het heeft dus geen zin om naar Poonhill te gaan, want het uitzicht zal alleen maar een wolk van mist zijn. Om een uur of negen gaan we lopen, vandaag gaan we op weg naar Tatopani. Het enige bergdorpje waar een hotspring is. De hele ochtend blijft het regenen. Vandaag gaan we echter niet berg op, maar berg af (ook weer zo'n 1000 meter). We komen er achter dat het twee nadelen heeft dat we bergaf gaan: ten eerste is langdurig bergaf gaan niet zo lekker voor je knieen, ten tweede worden in de regen onze spieren helemaal niet warm. Tegen het middag komen we aan in Sikha, we zijn dan inmiddelds door en door nat en verkleumd tot op het bot. De kachel wordt voor ons aangestoken en we drogen ons een uurtje bij het vuur. Na een uur regent het nog steeds hard en op dat moment vinden we het heel jammer dat we binnen onze trektocht niet een extra dag speling hebben, zodat we heerlijk binnen bij het vuur kunnen blijven. Ook Mohan kijkt niet echt blij als we verder moeten. Op deze zware regen heeft niemand gerekend. De rest van de middag blijft het regenen, omdat we het zo koud hebben gaan we ook heel langzaam. Om kwart over zes 's avonds begint het schemeren en we zijn nog steeds niet in Tatopani. We beginnen alle drie te dromen van de hotsprings, die zullen nu wel heerlijk warm zijn. Maar nu ineens begint het uitzicht spectaculair te worden, lange bruggen over woeste rivieren en prachtige bergen op de achtergrond. Hier worden we dan toch wel een beetje blij van en zowaar...het stopt met regenen! Nog net voordat het donker wordt, kunnen we dan toch nog wat mooie foto's maken en filmen. Echter pas om half acht 's avonds komen we in het donker aan in Tatopani. Alles is nat, van ons alle drie blijken onze waterdichte jassen niet waterdicht. dus ook onze kleding is op bepaalde plekken nat. Bij het uitpakken van onze tassen blijken veel spullen nat, ook de regenhoezen van onze tassen vonden de regen iets te heftig. Roy blij dat hij eerder op de dag al zijn electronica in een speciale water en luchtdichte (kleding) zak had gedaan. We willen onze kleding drogen bij de kachel, maar die blijken ze niet te hebben. Ook de hotsprings zijn inmiddels al dicht... Gelukkig hebben ze wel extra dekens voor ons, waar erg blij mee zijn, want alleen een natte slaapzak is ook niet alles. Moe, maar erg blij dat deze dag er op zit, gaan we slapen.

Uitzicht onderweg naar Tatopani   Dorpje onderweg naar Tatopani

Heey iedereen,

Nepal wat een land de natuur de bergen de mensen de cultuur allemaal zeer intrigerend! Maar Nepal heeft 1 groot probleem de strijd tussen de Maoisten en de Koning (overheid). Wij genieten ontzettend van dit land maar de constante dreiging ontneemt wel de schoonheid die dit land nog mooier zou maken. Wij hebben geprobeerd a-politiek te zijn maar in de praktijk blijkt dit toch  erg moeilijk. De strijd is constant aanwezig door de armoede, afwezigheid van toeristen, dreiging van Maoisten of het militair vertoon. Het is dan ook een land die ons dubbel heeft geraakt, meerdere malen waren we toch wel een beetje zenuwachtig (zeker als een tank naast de bus staat en een 18 jarige militair de bus controleerd). Mensen vertellen zonder dat je er om vraagt al gauw dat ze niet blij zijn met de stiuatie in Nepal en dat iedereen hier onder lijdt. De mensen die wij hebben gesproken zijn zelfs van mening dat deze strijd niet kan eindigen zonder een totale oorlog. Deze dreiging voel je dan ook constant. Daarintegen heeft het land een natuurlijk schoonheid waar weinig landen aan kunnen tippen de bergformaties de fauna en flora zijn echt adembenemd en vaak alleen te voet bereikbaar. De cultuur mag er ook 1 zijn die ons heeft geraakt. Door de armoede leven mensen nogsteeds in sitauties waar wij Nederlanders misschien 100 jaar geleden in leefde. Het culturele verschil tussen zuidoost, oost en noord azie is dan ook enorm. Dit is terug te zien in de architectuur, uiterlijke eigenschappen (Arabisch, Chinees en India's) en vooral antaurage en kleding. Het was voor ons dan ook een hele verandering zo na warm Bangkok om in een wat milder klimaat terecht te komen. Al met al is Nepal erg intrigerend alleen zouden wij dit niet zo gauw aanraden aan iemand die nog nooit buiten Europa is geweest. Maar we waren gebleven bij Pokhara...

De 16e was een spannende dag we vertrokken na het trekken van Pokhara naar Kathmandu. Het enige probleem was dat er wegblokkades door de Maoisten waren aangekondigt vanaf de 14e. Het was dan ook nog onduidelijk of we wel konden gaan of niet, de Maoisten hadden een brug tussen Pokhara en Kathmandu opgeblazen!

Die ochtend begon erg spannend omdat het nog onduidelijk was of de bus reed of niet. Uiteindelijk bleek de bus te rijden en er zouden geen problemen onderweg zijn! Wij zaten ietwat gespannen in de bus maar na 30 min was dit helemaal weg geebt. Meermaals werden we natuurlijk met veel militair vertoon (18 jarige jongens met zwaar geschut) gestopt en gecontroleerd en vrijwel direct weer doogelaten. Na 20 min van ons tweede stop voor de lunch stopte de hele colone. Wij vroegen ons al af wat er aan de hand was, was dit misschien de brug waar we niet overheen konden? 5 min later hoorden we dat er 2 bommen op de weg lagen die werden ontmanteld. Na twee zeer hevige explosies (zoiets hadden we allebij nog nooit gehoord) die heerlijk galmde door de valei konden we weer doorrijden. Achteraf hoorde we van sommige mensen dat er 17 actieve bommen waren, waarvan twee ontmanteld omdat ze op de weg lagen. Op dat moment was erg duidelijk dat iedereen erg zenuwachtig, een soort doodse stilte was er in de bus totdat we weer door de controlepost van Kathmandu gingen en de Kathmandu valei konden zien. Uiteindelijk zijn we weer veilig aangekomen in Kathmandu en ingechecked in hetzelfde hotel met Starmovie Channel "Hotel Swoniga"!

De volgende dag gingen we weer naar de agency om te vragen hoe het zat met de trip naar Tibet. De baas meneer Chandra waar wij altijd mee overlegde, vertelde ons dat de Maoisten alle wegen onbruikbaar hadden gemaakt en hadden als optie wachten tot dinsdag ipv. saterdag of niet gaan! Als dinsdag vervoer over land nog steeds onmogelijk zou zijn, konden wij met een 26 zitter Russische helikopter naar de grens van Tibet (China) - Kodari vliegen. Nou waren natuurlijk niet blij dat dit het geval was, maar de agency kon hier ook niets aan doen. Uiteindelijk hebben wij er voor gekozen om te wachten tot dinsdag, alleen verloren wij hierdoor onze 3 vrije dagen in Lasa en hielden we alleen nog 2 dagen over in Lasa.